2 Απρίλη

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ - ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Η οργή μας να γίνει ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ

για να αποτρέψουμε την λεηλασία της ζωής μας

Συναδέλφισσες - συνάδελφοι

Η πραγματικότητα είναι καθαρή και …κατάμαυρη. Βρισκόμαστε στον πυρήνα ενός αντιλαϊκού κυκλώνα που στο πέρασμά του σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις. Οι ρυθμοί είναι καταιγιστικοί. Το ένα μέτρο διαδέχεται το άλλο. Προχθές επέβαλαν νέους φόρους, χθες «πάγωσαν» τους μισθούς και τις συντάξεις, σήμερα «καταδίκασαν» τη σύνταξη και την ασφάλιση (και όχι μόνο των γυναικών). Αύριο;;;

Είναι ολοφάνερο ότι όσο η επίθεση που έχει εξαπολυθεί δεν αποκρούεται, δεν πρόκειται να σταματήσει. Έχουν βάλει στο μάτι το 13ο μισθό. «Συζητούν», την αύξηση κατά 2% των εισφορών για τα ταμεία τη στιγμή μάλιστα που αυτά δεν έχουν να πληρώσουν εφάπαξ και συντάξεις. Την παρακράτηση ενός μισθού από τους νεοπροσληφθέντες (!). Την αύξηση της φορολόγησης επιδομάτων στο 25%-40%, όπως π.χ. το «εξωδιδακτικής απασχόλησης». Όλοι, Καραμανλής, Αλμούνια, Παπαθανασίου, Μίχαλος κλπ κινούνται στην ίδια αντιδραστική ρότα.. Θέλουν «μόνιμα και διαρθρωτικά μέτρα». Μ’ άλλα λόγια ζωή με φτώχεια, ανεργία, ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χωρίς ασφάλιση, υγεία και περίθαλψη.

Η «πρωτόγνωρη» κερδοφορία των προηγούμενων χρόνων, οδήγησε στην «πρωτόγνωρη κρίση» τους και τώρα επιχειρούν να οδηγήσουν τον κόσμο της εργασίας στη ...γνώριμη κατάσταση του προηγούμενου (μεσ)αιώνα... ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Εκεί βρίσκεται για αυτούς η απάντηση. Στην κατάργηση κάθε κατάχτησης, κάθε εργασιακού, οικονομικού, κοινωνικού, δικαιώματος των εκπαιδευτικών και όλου του λαού. Αυτός είναι ο δρόμος που γιατρεύει την κρίση σύμφωνα με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Συναδέλφισσες - συνάδελφοι

Αυτή η κατάσταση που βιώνουμε «βγάζει» κραυγή ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΑΓΩΝΑ. Απαιτεί παρατεταμένη ΠΑΛΗ υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας. Απαιτεί ΚΙΝΗΜΑ που θα βάλει φραγμό στην επίθεση που έχει εξαπολυθεί. ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ.

Εδώ είναι που μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο «να κλείσουν οι δρόμοι». Να εδραιωθεί η ανημποριά και η παραίτηση. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο: Το πολυπαιγμένο τέχνασμα του «διαλόγου» για να αναστείλουν και να ακυρώσουν τις αντιστάσεις. Την «εκλογοαναμονή» για να δημιουργήσουν αυταπάτες. Την ανοιχτή τρομοκρατία όταν τα άλλα δεν αποδεικνύονται αρκετά. Και φυσικά ρόλος έχει δοθεί και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μέχρι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ. Συμβιβασμός, αδράνεια, παράλυση. Έστρωσαν και στρώνουν το δρόμο για το πέρασμα πληθώρας αντιλαϊκών μέτρων. Είτε το «βουλώνουν», είτε ρίχνουν άσφαιρες τουφεκιές, οδηγώντας στη διάλυση το συνδικαλιστικό κίνημα, συκοφαντώντας την έννοια του απεργιακού αγώνα και της συλλογικής δράσης. Δεν θέλουν και δεν μπορούν…

Συναδέλφισσες - συνάδελφοι

ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Το έχουμε αποδείξει. Κόντρα σε εχθρούς και ψεύτικους φίλους, βαδίζοντας τον ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΑΖΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΥ ΑΓΩΝΑ. Αυτόν που συγκρότησε το σώμα των δικαιωμάτων μας. Αυτόν που δείχνει ο ξεσηκωμός του Δεκέμβρη. Τα αγροτικά μπλόκα. Οι μαζικές απεργίες του 2007 για το ασφαλιστικό.Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΕΦΤΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. Δεν είναι θεωρία, είναι ανάγκη ζωής να κάνουμε βήματα να διεκδικήσουμε τα πρωτοβάθμια σωματεία μας, να τα ζωντανέψουμε, να πετάξουμε από αυτά όλη τη σαβούρα που έχει οδηγήσει στην αδράνεια και την ήττα, να οργανώσουμε τους αγώνες μας για την ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, της ανεργίας και της καταστολής. Για όλα αυτά που μας αρνούνται, για όλα αυτά που μας ανήκουν!

Η ΑΠΕΡΓΙΑ στις 2 Απρίλη είναι μια ευκαιρία ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ από κοινού να δείξουμε ότι δε θα πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή που μας ετοιμάζουν. Στο χέρι μας είναι να έχουμε τη δική μας ΘΕΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΗ στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε.

Για τη διαπόμπευση συναδέλφου

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στη συνάδελφο δασκάλα του 2^ου Δημοτικού Σχολείου Γλυκών Νερών που δίνει τον αγώνα της για τα δικαιώματά της στη μητρότητα αλλά και την εργασία της.

Καταδικάζουμε τη στάση της διοίκησης που δε φρόντισε από την πρώτη στιγμή για την αναπλήρωση της θέσης της παρόλο που είχε ενημερωθεί έγκαιρα από την ίδια για το χρονικό διάστημα που επρόκειτο να απουσιάσει. Αντίθετα, άφησε για δεύτερη φορά, ουσιαστικά, την τάξη χωρίς αντικαταστάτη στέλνοντάς τον μόνο τρεις μέρες πριν από την επιστροφή της συναδέλφου με αποτέλεσμα η κατάσταση να οξυνθεί μετακυλίοντας, έτσι, με έντεχνο τρόπο την ευθύνη στη συνάδελφο και ευνοώντας τις απόψεις μιας μικρής μειοψηφίας γονέων που τη στοχοποίησαν από την πρώτη στιγμή.

Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να συνεχιστούν οι πιέσεις σε βάρος της συναδέλφου. Μάλιστα, σε δημοσίευμα στον τοπικό τύπο της Ανατολικής Αττικής (ΝΕΟΛΟΓΟΣ 15/2/2009) σε κείμενο του συλλόγου γονέων του σχολείου διαπομπεύεται δημόσια κι επώνυμα η συγκεκριμένη συνάδελφος, όπου και της καταλογίζονται ευθύνες τόσο για την απουσία της όσο και για την επιστροφή της κατηγορώντας την ευθέως ότι αιφνιδιάζει και αποσταθεροποιεί την τάξη. Είναι γεγονός ότι το Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων του σχολείου στη συνέχεια ξεκαθάρισε πως ουδεμία σχέση είχε με το συγκεκριμένο δημοσίευμα. Μετά από αυτά, κι ενώ ακολούθησε ενυπόγραφο κείμενο από τρεις συναδέλφισσες του συλλόγου μας που έθεταν το ζήτημα των εργασιακών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες εκπαιδευτικοί που βρίσκονται σε εξωσωματική, δεν ίδρωσε το αυτί της διοίκησης της Α/θμιας Εκπαίδευσης Αν. Αττικής.

Γενικότερα, αφέθηκαν να εκκολάπτουν ακραίες και αναχρονιστικές αντιλήψεις μιας μικρής μειοψηφίας γονέων που, αφού στοχοποίησαν τη συνάδελφο, φάνηκε σαν να προσπαθούν να ελέγξουν και να παρακολουθήσουν κάθε ενέργεια ή λέξη της συναδέλφου διαστρεβλώνοντας καθετί. Το αποκορύφωμα όλων αυτών είναι να κυκλοφορήσει κείμενο υπογραφών στους γονείς της τάξης που ζητούν να μετακινηθούν τα παιδιά αυτής της μειοψηφίας γονέων στο άλλο τμήμα της ίδιας τάξης. Σ’ αυτό το έγγραφο γίνονται απαράδεχτες κρίσεις για το παιδαγωγικό έργο της ενώ της προσάπτονται και κατηγορίες για μεροληπτική συμπεριφορά σε βάρος των παιδιών. Στη συνέχεια, ακολούθησε και δεύτερο έγγραφο στο οποίο αιτούνται «την παρέμβαση συμβουλευτικού ή άλλου χαρακτήρα, από αρμόδιο εντεταλμένο επιστήμονα (παιδοψυχολόγο), που θα ενημερωθεί, θα εκτιμήσει και θα συμβουλεύσει, σχετικά, προς όλες τις κατευθύνσεις».

Τέτοιες ενέργειες μικρών μειοψηφιών γονέων, που δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση το γονεϊκό κίνημα το οποίο κάθε φορά στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών και των αγώνων τους, όπως αποδείχθηκε και κατά τη διάρκεια της μεγαλειώδους απεργίας μας το 2006, πρέπει να απομονωθούν. Όχι μόνο δεν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα που δημιουργούνται στα σχολεία αλλά αφήνουν στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπεύθυνους μετακυλίοντας τις ευθύνες αλλού. Αυτός είναι και ο λόγος που οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές εκπαίδευσης αφήνουν να ευνοούνται τέτοιες λογικές δίνοντας τους βήμα ενώ, αντίθετα, αντιμετωπίζουν εχθρικά τους συλλόγους γονέων που αγωνίζονται και διεκδικούν λύσεις στα συνεχώς οξυνόμενα προβλήματα των σχολείων.

Με τη δημόσια και επώνυμη διαπόμπευση στον τύπο και τη συλλογή υπογραφών για τη μετακίνηση των παιδιών από το τμήμα της συναδέλφου και το αίτημα για παρέμβαση παιδοψυχολόγου στο συγκεκριμένο τμήμα επιδιώκεται η προσωπική και επαγγελματική της εξόντωση.

Το κλίμα ομηρίας σε βάρος της συναδέλφου πρέπει να σταματήσει τώρα. Έχουν φέρει τη συνάδελφο σε δεινή θέση, τη στιγμή που θα έπρεπε χωρίς εντάσεις και σε ήρεμο παιδαγωγικό κλίμα να εργάζεται. Δεν επιτρέπονται στην εποχή μας να βρίσκουν έδαφος ρατσιστικές και αναχρονιστικές αντιλήψεις που στιγματίζουν γυναίκες που δίνουν το δικό τους δύσκολο προσωπικό και οικογενειακό αγώνα.

Στη συνάδελφο συμπαραστέκεται από την πρώτη στιγμή ο σύλλογος διδασκόντων του σχολείου που σε επανειλημμένες συνεδριάσεις του έχει πάρει ανάλογες αποφάσεις. Επίσης, ελπιδοφόρο είναι και το γεγονός ότι, μόλις έγινε γνωστό ότι κυκλοφορεί κείμενο υπογραφών σε βάρος της συναδέλφου, γονείς του σχολείου αντέδρασαν με άλλο κείμενο με το οποίο συμπαραστέκονται και στηρίζουν τη συνάδελφο σε προσωπικό και εργασιακό επίπεδο.

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών εκφράζουμε για άλλη μία φορά τη συμπαράσταση και τη στήριξή μας προς τη συνάδελφο.

Απαιτούμε από τη διεύθυνση Α/θμιας Εκπαίδευσης Αν. Αττικής να στηρίξει πλήρως και χωρίς περιστροφές τη συνάδελφο εγγράφως, να σταματήσει να ευνοεί αναχρονιστικές φωνές και το βασικότερο να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες που έχει και να σταματήσει να τις διαχέει προς τα κάτω. Να φροντίσει ώστε να καλύπτονται άμεσα τα κενά που δημιουργούνται στα σχολεία για οποιοδήποτε λόγο.

Το Δ.Σ. του συλλόγου «Αλ. Δελμούζος» να πάρει γραπτή και ξεκάθαρη θέση και να στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις τη συνάδελφο.

Καλούμε τη ΔΟΕ, τα σωματεία των εκπαιδευτικών και τους συλλόγους γονέων να πάρουν ανάλογες αποφάσεις.

Κάθε δίωξη ή διαπόμπευση σε βάρος συναδέλφου πρέπει να εκλαμβάνεται ταυτόχρονα και ως προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης όλου του κλάδου και ανοίγουν παραπέρα το δρόμο για την καταστρατήγηση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών μας.

ΟΛΟΙ στη γενική απεργία 2/4

Ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας, της ανεργίας και της καταστολής

Να γίνει «μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού»!

Ενώ οι συνέπειες της κρίσης του καπιταλισμού γίνονται όλο και πιο ορατές στην καθημερινότητα των εργαζομένων, μια τεράστια προπαγανδιστική εκστρατεία από τη μεριά του συστήματος είναι σε εξέλιξη:

• Η κρίση παρουσιάζεται ως «φυσικό φαινόμενο», κάτι σα σεισμός. Θέλουν να ξεχάσουμε ότι είναι κρίση ενός κοινωνικού συστήματος -του καπιταλιστικού- που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην κυριαρχία μιας χούφτας εκμεταλλευτών πάνω στη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων και της εργατικής τάξης.
• Ζητάνε «κατανόηση και υπομονή» από τους εργαζόμενους για όλα αυτά που θα χάσουν λες και όταν –αν και με ποιους όρους;- η φάση της κρίσης ξεπεραστεί, τότε θα δώσουν πίσω στους εργαζόμενους τις κατακτήσεις τους!
• Πού πήγαν αλήθεια οι μεγαλόστομες διακηρύξεις για την ΕΕ και την… ασφάλεια της ζώνης τους ευρώ; Πού πρέπει άραγε να κρυφτούν οι απολογητές του καπιταλισμού και της ΕΕ για τα χοντροκομμένα ψέματα που μας φλόμωναν τόσα χρόνια;

Η πραγματικότητα είναι καθαρή:

Στο βωμό της κρίσης του κεφαλαίου προετοιμάζονται σήμερα αιματηρές θυσίες δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Φτώχεια, ανεργία, εργασιακές σχέσεις μεσαιωνικού τύπου, κατάργηση κάθε έννοιας σταθερότητας στη δουλειά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, πράγματα που τα ζούμε κάθε μέρα στα σχολεία όπου οι συνθήκες σπουδών-εργασίας γίνονται όλο και πιο ανυπόφορες. Το κύμα απολύσεων έχει ήδη αρχίσει να εντείνεται ενώ η φτωχή αγροτιά αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.

Μια αντιδραστική πολιτική στην οποία συμφωνούν όλες οι μερίδες του κεφαλαίου (τραπεζιτικό - χρηματιστηριακό - βιομηχανικό), μια πολιτική που απλώνεται σε όλη την ΕΕ και στηρίζεται ένθερμα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Η επισφαλής - προσωρινή εργασιακή σχέση γίνεται απόλυτα κυρίαρχη στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή οι νέοι από τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την εργατική τάξη βλέπουν ότι τους διαλύουν τη ζωή και δεν τους υπόσχονται τίποτα. Τίποτα εκτός από φτώχεια, ανεργία, πυροβολισμούς, χημικά. Ακριβές σπουδές, απόκτηση δεξιοτήτων για την αυριανή πραγματικότητα του ευέλικτου, απασχολήσιμου εργάτη.

Ο δήθεν διάλογος του υπουργείου δεν αποτελεί παρά μια καθαρή απάτη που στόχο έχει να κάνει συνυπεύθυνους τους εκπαιδευτικούς στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.

Κι έρχονται χειρότερα:

• Εφάπαξ και περίθαλψη είναι υπό αμφισβήτηση και στο δημόσιο.
• Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ανεβαίνουν και για τις γυναίκες στα 65 χρόνια (με βάση ντιρεκτίβα της ΕΕ).
• Οι αυξήσεις στους μισθούς είναι μηδενικές (0%!!!) και οδηγούν σε νέα δραματική μείωση το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων.
• Προετοιμάζεται νέα φοροεπιδρομή που θα ανακοινωθεί σύντομα.
• Όλο και πληθαίνουν δημοσιεύματα του αστικού τύπου που «καλούν» την κυβέρνηση σε περικοπές μιας σειράς επιδομάτων των εργαζομένων για να ανοίξει ο δρόμος και στην αριθμητική μείωση των μισθών.
  

Το σύστημα χρησιμοποιεί καθημερινά όλες τις δυνάμεις καταστολής που διαθέτει (ΜΑΤ, ΕΚΑΜ, ΟΠΚΕ, ασφαλίτες και παρακρατικούς μηχανισμούς). Πυροβολισμοί, τόνοι χημικά, ξύλο, συλλήψεις, χρησιμοποίηση ακόμα και του τρομονόμου, τρομοκράτηση των μαθητών, αμφισβήτηση της κατάκτησης του ασύλου.

Ταυτόχρονα, η Αστυνομία εξοπλίζεται με νέα όπλα (αντλίες, σκυλιά, όπλα ηλεκτροσόκ, ποινικοποίηση διαδηλώσεων, κατάργηση του ασύλου). Στρώνεται το έδαφος για τη χρησιμοποίηση του στρατού στην καταστολή διαδηλώσεων όταν δε θα επαρκούν οι δυνάμεις καταστολής και νέα σώματα δημιουργούνται.

Απέναντι σε αυτή τη δραματική κατάσταση υπάρχουν δύο δρόμοι: ο δρόμος της σιωπής και της υποταγής και ο δρόμος του μαζικού και ανυποχώρητου αγώνα.

Η υποταγή θα φέρει σε ακόμα πιο δυσχερή θέση τους εργαζόμενους. Θα ενταθούν φαινόμενα ανθρωποφαγίας και παράλογων διαχωρισμών που ο καθένας θα βλέπει με καχυποψία το διπλανό του γιατί είναι μαύρος, άσπρος, μόνιμος, ωρομίσθιος, νέος, γέρος, άντρας, γυναίκα. Θα στρωθεί ο δρόμος για άπλωμα του δηλητηρίου της πιο αντιδραστικής κρατικής και παρακρατικής ιδεολογικής και πραγματικής τρομοκρατίας.

Αν οι εργαζόμενοι αποδεχτούμε τον εκβιασμό «μη μιλάς γιατί υπάρχουν και χειρότερα», απλώς βάζουμε τις βάσεις για να επαναδιατυπώνεται ο εκβιασμός αυτός καθημερινά με χειρότερους όρους.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Είναι αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουμε τη χρόνια κυριαρχία στο συνδικαλιστικό κίνημα της γραμμής της υποταγής, του συμβιβασμού και της ταξικής συνεργασίας. ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και εκπαιδευτικές ομοσπονδίες έστρωσαν το δρόμο στο πέρασμα της πληθώρας των αντιλαϊκών μέτρων και οδήγησαν στη διάλυση το συνδικαλιστικό κίνημα και στη συκοφάντηση την έννοια του συνδικαλισμού και της συλλογικής δράσης. Το ΠΑΜΕ βερμπαλίζει όταν δεν κινείται τίποτα και σαμποτάρει κάθε κίνημα που φτάνει στο σημείο να γίνει ενοχλητικό για το σύστημα. Και βέβαια όλοι μαζί –ενώ «δεν μπορούν» να βάλουν πλάτη στο κίνημα- είναι ετοιμοπόλεμοι για τη «μητέρα των μαχών», τις εκλογές.

Όμως, οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τις εκλογές. Οι πραγματικοί συσχετισμοί διαμορφώνονται στους δρόμους, στις πορείες και στις απεργίες. Το δρόμο τον δείχνει ο ξεσηκωμός του Δεκέμβρη. Τα αγροτικά μπλόκα. Οι μαζικές απεργίες του 2007 για το ασφαλιστικό.

Η ευθύνη πέφτει σε όλους μας. Δεν είναι θεωρία, είναι ανάγκη ζωής να κάνουμε βήματα να διεκδικήσουμε τα πρωτοβάθμια σωματεία μας, να τα ζωντανέψουμε, να πετάξουμε από αυτά όλη τη σαβούρα που έχει οδηγήσει στην αδράνεια και την ήττα, να οργανώσουμε τους αγώνες μας!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Όλα είναι μπροστά μας! Τα κακά και τα καλά…
Η εμφάνιση των πιο αντιδραστικών φαινομένων αλλά και οι υγιείς και ελπιδοφόρες εξεγέρσεις.

Η αμφισβήτηση κάθε δικαιώματος που είχαμε κατακτήσει αλλά και τα πρώτα σημάδια κινημάτων από το μέλλον.

Η απελπισία και η ελπίδα.

Στο χέρι μας είναι να έχουμε τη δική μας θετική, αγωνιστική συμβολή στην κρίσιμη περίοδο που ζούμε…

Η απεργία στις 2 Απρίλη είναι μια ευκαιρία ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ από κοινού να δείξουμε ότι δε θα πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή που μας ετοιμάζουν. Ότι δεν εμπιστευόμαστε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες της ήττας - με όποιο μανδύα φοράνε.

• ΟΧΙ στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες - Μόνη λύση το κίνημα.
• Ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στην ωρομισθία και την αναπλήρωση.
• Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα - Ρέππα - Πετραλιά.
• Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.
• Επιδόματα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις σε όλους τους ανέργους για όλο το διάστημα της ανεργίας.
• Δημόσια δωρεάν παιδεία για όλο τα λαό – Όχι στην πειθάρχηση - αξιολόγηση. Υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά μας δικαιώματα (ωράριο, οργανικότητα, μονιμότητα).
• Να σπάσει η τρομοκρατία - Να απελευθερωθούν όλοι οι συλληφθέντες και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες.
  

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους μαθητές του Δεκέμβρη