Το κίνημα θα προχωρήσει! Κόντρα σε ό,τι χρειαστεί!

Διανύουμε μια κρίσιμη περίοδο που κάθε μέρα θα γίνεται και πιο έντονη, κάτω από την τεράστια εκστρατεία που θα προωθήσει το σύστημα για να μεταφέρει την κρίση του στα γνωστά θύματα: τον εργαζόμενο λαό. Η κατάσταση αυτή επιτείνει το βαρύ κλίμα αδυναμίας και ηττοπάθειας στους εργαζόμενους, ένα κλίμα στη δημιουργία του οποίου έχουν συμβάλει στο μέγιστο βαθμό οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ αλλά και το ΠΑΜΕ.

Στη συγκυρία αυτή - που το σύστημα «παίζει» μόνο του - είναι καθήκον πρώτης γραμμής να παρέμβει το κίνημα και τα εκατομμύρια των εργαζομένων που θα σηκώσουν το βάρος των συνεπειών της κρίσης να βγουν μπροστά, να συγκροτήσουν ένα μέτωπο αντίστασης με στόχο ΔΕ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ – ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΕ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ – ΓΙΑ ΜΟΡΦΩΣΗ KAI ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ. Στην κατεύθυνση αυτή θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ κόντρα σε δυσκολίες και προβλήματα.

Ποιοι φοβούνται τον κόσμο που αγωνίζεται;

Η εισήγηση της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας (ανεξάρτητα από τις πραγματικές προθέσεις των εμπνευστών της) ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν όσοι θέλουν να συμβάλουν στην υπόθεση του κινήματος για να εκφραστεί αγωνιστικά η λαϊκή οργή και να μπει σφήνα το κίνημα στις απανωτές επιθετικές πρωτοβουλίες του συστήματος. Ήταν ακόμα μια πρώτης τάξης ευκαιρία - μέσω της δημιουργίας απεργιακών επιτροπών - να αφαιρεθεί η πρωτοβουλία από την ηγεσία και να μπουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στο τιμόνι της διαχείρισης του αγώνα.

Δυστυχώς, αυτά που εξελίχτηκαν τις τελευταίες μέρες με αφορμή αυτή την πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας ήταν άκρως αποκαλυπτικά για τα πραγματικά χαρακτηριστικά και τις αντιλήψεις της μεγάλης πλειοψηφίας των παρατάξεων που δρουν στο κίνημα των εκπαιδευτικών. Θα λέγαμε ότι ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια η απλή προοπτική μιας απεργίας δε συγκέντρωσε τέτοια αντιαπεργιακή εμπάθεια από διάφορα κέντρα εξουσίας και πολιτικής.

Η πρόταση της ΟΛΜΕ και ο σκεπτικισμός του κλάδου

Η ΟΛΜΕ έδρεψε τους καρπούς της χρόνιας αδράνειας και διαλυτικής δουλειάς της. Η αφερεγγυότητά της, ενισχυμένη από την αντίστοιχη αφερεγγυότητα - διάλυση των ηγεσιών των τοπικών ΕΛΜΕ έχει, δυστυχώς, ενισχύσει την έλλειψη εμπιστοσύνης του κλάδου όχι μόνο προς αυτές αλλά και στην ίδια τη δύναμη του αγώνα. Ίσως φαίνεται ότι η βάση του κλάδου καταψήφισε την πρόταση για απεργία διαρκείας. Θα λέγαμε ότι η πραγματικότητα είναι λίγο διαφορετική: Η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ (με τη γενναία συνδρομή της ΔΑΚΕ και της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ) ΟΔΗΓΗΣΕ τον κλάδο να απορρίψει την απεργία διαρκείας!

Οι εισηγητές της πρότασης ουσιαστικά δε στήριξαν την ίδια την πρότασή τους. Με διάφορες ταχύτητες - ανά ΕΛΜΕ - η ΠΑΣΚ και η ΣΥΝεργασία είτε καταψήφισαν είτε ψήφισαν λευκό είτε ψήφισαν την πρόταση αλλά με τοποθετήσεις που (ουσιαστικά) την υπονόμευαν. Σε κάποιες περιοχές κάτι αντίστοιχο έκαναν και σχήματα των Παρεμβάσεων.

Όσο για την ΕΣΑΚ-ΔΕΕ ήταν πραγματικά… αξιοθαύμαστος ο φανατισμός με τον οποίο πολέμησε το ενδεχόμενο της απεργίας διαρκείας. Αρκεί να παραδοθεί στην κρίση των εργαζομένων η δυνατότητα μιας παράταξης να δίνει τον… καλύτερο εαυτό της όχι για να δοθεί αλλά για να μη δοθεί μια κεντρική απεργιακή σύγκρουση.

Όλο το επίσημο πολιτικό σκηνικό απέδειξε πόσο φοβάται το ενδεχόμενο ξεδιπλώματος της λαϊκής πάλης. Πόσο φοβάται να αντικατασταθεί η επένδυση σε εκλογικές «λύσεις» από κινηματική προοπτική. Όλοι αυτοί πάτησαν στις πραγματικές δυσκολίες του κινήματος όχι για να προσπαθήσουν να τις αντιμετωπίσουν αλλά για να κάνουν (συγκαλυμμένα ή κυνικά) την άθλια δουλειά να πολλαπλασιάσουν την ηττοπάθεια, την αίσθηση αδυναμίας και μοιρολατρίας - ουσιαστικά να διαιωνίσουν το τέλμα και την ακινησία.

Είχαν, βέβαια, άξιους συμμάχους! Κυβερνητικοί διαδικτυακοί τόποι, η ΔΑΚΕ αλλά και εφημερίδες που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ πανηγύριζαν για τις συνελεύσεις που χάνονταν, εμφάνιζαν αποφάσεις ΔΣ ως αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων και σε κάποιες περιπτώσεις ενημέρωναν για ΕΛΜΕ που απέρριπταν την πρόταση πριν καν κάνουν συνελεύσεις!

Φάνηκε ανάγλυφα πόσα πολλά κέντρα εξουσίας και παρατρεχάμενοι του συστήματος έτρεμαν στο ενδεχόμενο να βγει κόσμος στο δρόμο σε αυτή την εκρηκτική περίοδο.

Είναι θλιβερό ότι δυνάμεις που δηλώνουν αριστερές υποτάσσονται τόσο ολοκληρωτικά στο συσχετισμό - δηλαδή στο σύστημα - και «κλιμακώνουν» συνεχώς την πάλη κάποιο άλλο χρόνο, σε κάποια άλλη ήπειρο. Και είναι κωμικό ότι όσο πιο ολοκληρωτικός είναι ο ακολουθητισμός τους τόσο μεγαλύτερος ο βερμπαλισμός τους.

Οι παρατάξεις της υποταγής δυσκολεύονται να στηρίξουν μια απεργία αλλά είναι έτοιμες να γίνουν στα ΠΥΣΔΕ οι «αριστεροί» υλοποιητές της πολιτικής του συστήματος

Η αντίστοιχη ανετοιμότητα πάντως δεν επιδεικνύεται στην εκλογική αναμέτρηση για τα ΠΥΣΔΕ. Παρατάξεις που δυσκολεύονται να κάνουν μια βόλτα στα σχολεία για να ενισχύσουν το κίνημα, δείχνουν τρομερή ενεργητικότητα στο να στελεχώσουν ψηφοδέλτια και να κάνουν προεκλογική εκστρατεία για μια θεσούλα στα όργανα διοίκησης και εφαρμογής της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν μπορούν να στηρίξουν μια απεργία αλλά «μπορούν» να αλλάξουν τη φύση ενός αντιδραστικού, αντικινηματικού οργάνου όπως τα ΠΥΣΔΕ - ΚΥΣΔΕ.

Για τον ίδιο λόγο που δε τους ακολουθήσαμε στην υπονόμευση της απεργιακής προοπτικής, για τον ίδιο λόγο δεν τους ακολουθούμε στην ενίσχυση των πελατειακών σχέσεων και της φιλοδοξίας να μπούμε και μεις στο σύστημα.
Για τον ίδιο λόγο που στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις το κίνημα για τον ίδιο λόγο απέχουμε από τα όργανα συνδιοίκησης!

Θα προχωρήσουμε!

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν στην κατεύθυνση της πολιτικής στήριξης της απεργίας διαρκείας χωρίς να καταφέρουν να ανατρέψουν το σκεπτικισμό του κόσμου που ενισχύθηκε με ποικίλους τρόπους και από ποικίλες μεριές.

Το ζήτημα της ανασυγκρότησης του κινήματος είναι ζήτημα που με προφανή πια τρόπο είναι ζήτημα ζωής. Η ανασυγκρότηση αυτή θα γίνει. Αλλά θα γίνει δια πυρός και σιδήρου! Με ελπίδες και αναστολές, με αβεβαιότητες, με προχωρήματα και πισωγυρίσματα. Με αναμέτρηση με τις πραγματικές αδυναμίες. Όποιος ελπίζει σε βελούδινο περιβάλλον βεβαιοτήτων, σιγουριάς και ασφάλειας, κάνει λάθος. Η μόνη εγγύηση που υπάρχει είναι ότι όσο ο λαός είναι στη γωνία τόσο θα αποθρασύνεται ο αντίπαλος.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους να αντιμετωπίσουν την παραλυσία και την ηττοπάθεια που επιβάλλουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Να μετατρέψουν το δικαιολογημένο σκεπτικισμό τους σε δημιουργική συμμετοχή στο κίνημα παρά την πληθώρα φανερών εχθρών και ψεύτικων φίλων.

Η μόνη λύση είναι η δύσκολη! Ενάντια στη λογική της ανάθεσης και στην αυταπάτη των εκλογικών συσχετισμών, ενάντια στη λογική συνδιαλλαγής με το σύστημα, η υπόθεση πρέπει να περάσει στα χέρια των εργαζομένων. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θα ενισχύσουν με κάθε τρόπο την ενεργητική εμπλοκή του πλατύτερου δυναμικού εργαζομένων σε ένα κίνημα αντίστασης και αγώνα.

Θα προχωρήσουμε! Με πίστη στον μόνο παράγοντα που μπορεί να ανασχέσει το εφιαλτικό μέλλον που μας προετοιμάζει το σύστημα: Το κίνημα και την ταξική πάλη…

ΝΟΜΟΣ 3475/2006 (ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ): ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Η λειτουργία των Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) και των Επαγγελματικών Σχολών (ΕΠΑΣ) επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις ότι ο νόμος 3475/2006 αποτέλεσε μια αντιδραστική εξέλιξη, ένα επιθετικό βήμα ταξικής κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών, χτυπήματος εργασιακών δικαιωμάτων των συναδέλφων αλλά και μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Για τους εκπαιδευτικούς

Όπως αναμενόταν, με την ολοκλήρωση της εφαρμογής του νόμου 3475/2006 έχουν προκληθεί πολύ σοβαρά προβλήματα στους εκπαιδευτικούς της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης. Προβλήματα που, όπως όλα δείχνουν, θα εντείνονται διαρκώς, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την τελευταία υπουργική απόφαση και τις σχετικές εγκυκλίους για τις αναθέσεις. Η κατάργηση τομέων και ειδικοτήτων από τα ΕΠΑΛ αφήνει πολλούς συναδέλφους "χωρίς αντικείμενο", χωρίς βέβαια να υπάρχει ακόμα "πειστική" εξήγηση γιατί κάποιες ειδικότητες δεν πρέπει να υπάρχουν στα ΕΠΑΛ και κάποιες άλλες έπρεπε να καταργηθούν από τη δημόσια τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση. Οι "μεταρρυθμιστές" αποφεύγουν να παρουσιάσουν ολοκληρωμένο σχεδιασμό και το στόχο του, όπως και όταν έγινε η μετατροπή των ΤΕΛ σε ΤΕΕ. Και τότε και τώρα η τεχνική εκπαίδευση χρησιμοποιήθηκε ως όχημα υπονόμευσης δικαιωμάτων εκπαιδευτικών και μαθητών. Είναι φανερό πως η ρευστή κατάσταση που έχει προκύψει, δημιουργεί κλίμα τεράστιας ανασφάλειας και αβεβαιότητας στους συναδέλφους και αποτελεί το ιδανικό έδαφος για διοικητικές αυθαιρεσίες και εμπέδωση καθεστώτος ιδιότυπης ομηρίας και φόβου για το εργασιακό τους μέλλον.

Οι δυο τύποι σχολείων ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ οδηγούν σε κατηγοριοποίηση εκπαιδευτικών ανάλογα σε ποιο σχολείο διδάσκουν. Ο τύπος σχολείου της ΕΠΑΣ που προωθείται έχει στο στόχαστρο και εργασιακά δικαιώματα. Με τις συγχωνεύσεις σχολείων, τις καταργήσεις τομέων και ειδικοτήτων και τη μονιμοποίηση του θεσμού των ωρομισθίων, το υπουργείο προχωράει παραπέρα στο χτύπημα των εργασιακών σχέσεων που έχει ανοίξει με την κατάργηση της επετηρίδας. Όπως και στον 2640/1998, η ίδρυση ή κατάργηση ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, η προσθήκη ή κατάργηση τομέων και ειδικοτήτων μπορεί να γίνεται κάθε χρόνο με την αντίστοιχη αύξηση (;) ή μείωση οργανικών θέσεων των εκπαιδευτικών. Αυτό, αν συνδυαστεί με άρθρα του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα περί υποχρεωτικών μετατάξεων και κατάργησης της οργανικής θέσης, οδηγεί σε βίαιη απομάκρυνση εκπαιδευτικών από το ΥΠΕΠΘ. Παράλληλα, έντονες είναι και οι πιέσεις που ασκούνται για την τοποθέτηση συναδέλφων σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας.

Η ίδρυση ΕΠΑΣ και από άλλους οργανισμούς και υπουργεία, αλλά και ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως και τα ΙΕΚ, δημιουργούν νέες κατηγορίες εκπαιδευτικών που δεν ανήκουν στο ΥΠΕΠΘ, με άγνωστες διαδικασίες προσλήψεων (πιθανά μόνο ωρομίσθιοι) χωρίς ενιαία συλλογική έκφραση και δυνατότητα διεκδίκησης. Η πολυδιάσπαση αυτή των όρων εργασίας και πρόσληψης βοηθάει στην κατηγοριοποίηση, στο πέρασμα της αξιολόγησης - χειραγώγησης. Πολιτική που είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Για τους μαθητές

Με το νόμο 3475/2006 η τεχνική εκπαίδευση χωρίζεται σε δυο παράλληλα σχολεία, ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ. Ο νομοθέτης δεν κρύβει τα έντονα ταξικά χαρακτηριστικά αυτού του νόμου: "τα ΕΠΑΣ απευθύνονται σε μαθητές οι οποίοι επιθυμούν να φοιτήσουν σε κείνες τις ειδικότητες που δεν απαιτούν ισχυρή θεωρητική υποστήριξη, ή σε μαθητές που τους ενδιαφέρει να αποκτήσουν πρακτικές δεξιότητες και δεν επιθυμούν ή δεν αισθάνονται ικανοί να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στο ΕΠΑΛ". Ως τώρα, μας έλεγαν ότι υπάρχουν μαθητές που δεν είναι "προικισμένοι" για ανώτερες σπουδές. Τώρα τολμούν να καταγράψουν σε νόμο τις ρατσιστικές κοινωνικές αντιλήψεις τους περί ανικανότητας μεγάλου τμήματος των μαθητών να αφομοιώσουν γνώσεις και αφαιρούν από τους μαθητές των ΕΠΑΣ τη δυνατότητα πρόσβασης σε άλλη βαθμίδα της εκπαίδευσης.

Οι μαθητές που "επιλέγουν" (;!) την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση στις σημερινές σκληρές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, προέρχονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία από τμήματα της εργατικής τάξης οικονομικά ασθενέστερα. Είναι απόφοιτοι ενός γυμνασίου εντατικοποιημένου και απωθητικού που όπως συνολικά η εκπαίδευση, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια, ως περιεχόμενο, μέθοδοι και μέσα, δε στοχεύει σε μόρφωση ισόρροπα θεωρητική και πρακτική, σε ολόπλευρη καλλιέργεια και ανάπτυξη των δυνατοτήτων των νέων ανθρώπων. Γράφονται στην Α΄ τάξη ΕΠΑΛ, όπου το αναλυτικό πρόγραμμα σε βασικά μαθήματα είναι το ίδιο με του Γενικού Λυκείου και αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο. Ακόμη και το όριο των αδικαιολόγητων απουσιών έχει μειωθεί. Όχι μόνο τους δίνονται τα βιβλία του Γενικού Λυκείου, αλλά κάποια ενώ είναι για την τρίτη τάξη δίνονται στους μαθητές της πρώτης. Ενώ στο Γυμνάσιο -και στα καταργημένα ΤΕΕ- ο μαθητής είχε δυνατότητα επιλογής θεμάτων στις εξετάσεις, στο ΕΠΑΛ είναι υποχρεωμένος να απαντήσει σε όλα τα θέματα διαβαθμισμένης δυσκολίας, όπως στο Γενικό Λύκειο.

Ο στόχος είναι σαφής: να αποθαρρυνθούν οι μαθητές να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Όσοι επιμείνουν να φοιτήσουν στα ΕΠΑΛ μετά την πρώτη τάξη, με την ελπίδα να συνεχίσουν σε ΤΕΙ, βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα σχολείο που έχει αντιγράψει, από την ύλη μέχρι τα βιβλία, τις απουσίες και τις εξετάσεις, το Γενικό Λύκειο. Τα αναλυτικά προγράμματα της Β΄ και Γ΄ τάξης και τα βιβλία εκφράζουν την ίδια κατεύθυνση της εντατικοποίησης και της αποθάρρυνσης. Επιδίωξη, η πλειοψηφία να μην μπορεί να αποκτήσει ούτε το απολυτήριο του ΕΠΑΛ, τίτλο ισότιμο με το απολυτήριο του Γενικού Λυκείου, στον οποίο οδηγούσαν πριν τον 2640/1998 τα ΤΕΛ και πριν τον 3475/2006 ο Β΄ κύκλος ΤΕΕ.

Όσο για την πρόσβαση των αποφοίτων των ΕΠΑΛ σε ΑΕΙ, αυτή γίνεται εξαιρετικά δύσκολη και μάλλον μόνο θεωρητικά δυνατή. Όχι μόνο γίνεται με τους όρους και τα μαθήματα του Γενικού Λυκείου, αλλά επιπλέον ούτε προσχηματικά δεν φρόντισε το ΥΠΕΠΘ ώστε οι μαθητές των ΕΠΑΛ να διδάσκονται επαρκώς και σε ίσο χρόνο τα κοινά μαθήματα (π.χ. στα Μαθηματικά και τη Φυσική οι μαθητές στα ΕΠΑΛ διδάσκονται σε λιγότερες ώρες την ίδια ύλη με αυτή που διδάσκονται οι συμμαθητές τους στο Γενικό Λύκειο). Ένα -απροσδιόριστο ακόμα- χαμηλό ποσοστό έχει δυνατότητα εισαγωγής σε τμήματα και σε σχολές των ΤΕΙ με ειδικές πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά σε 4 πλέον μαθήματα (κι εδώ αύξηση σε σχέση με τα 3 των ΤΕΕ).

Το Υπουργείο Παιδείας υλοποιώντας την πολιτική της κατάργησης των όποιων δικαιωμάτων έχουν απομείνει στη νεολαία, αποσκοπεί να στρέψει τους μαθητές στην πρόωρη κατάρτιση, στη διαμόρφωση φτηνού και ευέλικτου εργατικού δυναμικού.

Στις ΕΠΑΣ οι μαθητές δε διδάσκονται κανένα θεωρητικό μάθημα (ούτε γλώσσα, ούτε μαθηματικά) και δεν έχουν καμιά δυνατότητα πρόσβασης σε άλλη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Δεν δίνεται καμία ουσιαστική και στις περισσότερες ειδικότητες ούτε τυπική επαγγελματική κατοχύρωση. Οι πτυχιούχοι των περισσότερων ειδικοτήτων, προκειμένου να αποκτήσουν επαγγελματικά δικαιώματα, εργάζονται -κατά κανόνα σχεδόν αμισθί-, ώστε να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ένσημα. Επιπλέον, μειώνεται τόσο το κόστος λειτουργίας των ιδιωτικών σχολών, αφού έχει μειωθεί ο αριθμός μαθημάτων (25 ώρες) όσο και των δημόσιων, αφού τα υπουργεία που ιδρύουν ΕΠΑΣ θα μπορούν να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε προσωπικό με ωρομίσθιους. Έχει αποδειχτεί, τέλος, ότι τα ΙΕΚ είναι άλλος ένας φραγμός στην επαγγελματική κατοχύρωση των νέων που κατηγοριοποιεί ακόμα παραπέρα τις ήδη κατακερματισμένες ειδικότητες.

Οι πρόσφατες δηλώσεις Λυκουρέντζου στα Χανιά είναι αρκετά αποκαλυπτικές για το τι φέρνουν στους μαθητές μας τα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Αφού ο υφυπουργός μίλησε "με εκπροσώπους των τραπεζών και της βιομηχανίας" αποφάσισε τη "διαρκή συνεργασία με τις τοπικές αγορές" και αμφισβήτησε την έννοια του πτυχίου αφού "προκύπτει η ανάγκη πιστοποίησης της γνώσης του πτυχιούχου και πρακτικής του άσκησης" (να θυμίσουμε εδώ ότι η πρακτική άσκηση είναι από τα βασικά οχήματα νομιμοποίησης της ουσιαστικά απλήρωτης και ανασφάλιστης εργασίας). Παρατήρησε ακόμα ότι "δεν είναι εποχή που το κράτος θα λύσει τα προβλήματα των παιδιών μας" αλλά "ο καθένας πρέπει να επενδύει στον εαυτό του"!! Τόσες προοπτικές δηλαδή!

Οι αιτίες των αντιφάσεων της ΤΕΕ και το συνδικαλιστικό κίνημα

Από πού πηγάζει το επαναλαμβανόμενο χάος στην ΤΕΕ; Ποια είναι η αιτία των συνεχών αλλαγών στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας; Για μας είναι καθαρό: Το ζήτημα δεν είναι στενά εκπαιδευτικό! Είναι κοινωνικό και πολιτικό!

Η εκπαίδευση ως τμήμα της κοινωνίας κουβαλάει τους ανορθολογισμούς, τα κρισιακά φαινόμενα και τα αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η κυρίαρχη πολιτική σε όλες τις κοινωνικές πτυχές. Κάθε κεφαλαιοκρατική οικονομία και ειδικότερα η ελληνική, που οριοθετείται και "αναπτύσσεται" με βάση τις ποσοστώσεις και τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε., αδυνατεί από τη φύση της να οργανώσει και να προγραμματίσει τις ανάγκες σε εργατικό δυναμικό, σε εργαζόμενους κάθε τομέα. Το παραδεχόταν "κομψά" και η εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου: "…oι ανάγκες της αγοράς εργασίας μεταβάλλονται συνεχώς και κατά συνέπεια, κάθε πρόβλεψη σχετικά με τις ανάγκες για ειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό είναι δύσκολη και επισφαλής". Αυτή είναι και η βάση της όξυνσης των αντιφάσεων και της κρίσης του εκπαιδευτικού συστήματος στη χώρα, με αποτέλεσμα οι όποιες αλλαγές προωθούνται να εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς, την επίθεση στα δικαιώματα στη μόρφωση και στη δουλειά.

Ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος δεν είναι να συνδιαλέγεται ως "κοινωνικός εταίρος" (!!) για την επιδιόρθωση των αδιόρθωτων. Είναι να υπερασπίζεται και να διευρύνει δικαιώματα στη βάση συγκεκριμένων στόχων - διεκδικήσεων, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα τα αδιέξοδα του συστήματος.

Για την εργασιακή κατάσταση στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση

Από τα παραπάνω, είναι ξεκάθαρο ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουμε καμία ευθύνη για τα σοβαρά προβλήματα που έχουν προκύψει από την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής (παραπέρα υπονόμευση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, περικοπές, ταξικοί φραγμοί) μέσω της εφαρμογής του νόμου 3475/2006, της 118842/Γ2/17-09-2008 Υ.Α. και των σχετικών εγκυκλίων για τις αναθέσεις, των συνεχών πιέσεων για την αύξηση της αναλογίας των μαθητών ανά εκπαιδευτικό σε αίθουσες και εργαστήρια, τις συμπτύξεις τμημάτων κ.λπ. Είναι αναγκαίο, αρχίζοντας από τις ΕΛΜΕ, δηλαδή τα πρωτοβάθμια όργανα, το συνδικαλιστικό κίνημα να οργανώσει και να αναπτύξει την πάλη για την προάσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Δε θα επιτρέψουμε να παραδοθεί ούτε ένας συνάδελφος αιχμάλωτος στη… μεγαλοψυχία των στελεχών της διοίκησης και των πάσης φύσης μηχανισμών εκδουλεύσεων και χειρισμών. Απαιτούμε την άμεση υλοποίηση των πρακτικών μέτρων, όπως αποφασίστηκαν και στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Πειραιά (1-10-2008), έτσι ώστε κανένας εκπαιδευτικός να μην υποχρεώνεται να βρίσκεται σε καθεστώς ομηρίας (υπεραριθμία, διάθεση) εκτός αίθουσας διδασκαλίας ή εργαστηρίου. Συγχρόνως, συνεχίζουμε:

• Αντιστεκόμαστε στις απόπειρες μετατόπισης της ευθύνης στους συναδέλφους.
• Δεν αποδεχόμαστε την κατηγοριοποίηση σχολείων, ειδικοτήτων, εκπαιδευτικών, μαθητών.
• Υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά μας δικαιώματα: σταθερή, μόνιμη δουλειά για όλους. Nα μη χαθεί καμία θέση εργασίας. Nα μην κλείσει κανένα σχολείο. Καμία βλαπτική μεταβολή στο εργασιακό καθεστώς των συναδέλφων. Δεν είναι οι εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι για τα αδιέξοδα της κυρίαρχης πολιτικής.
• Αντιστεκόμαστε στην πολιτική της εντατικοποίησης και των ταξικών φραγμών, πολιτική που εντείνεται σε όλους τους τύπους και βαθμίδες της εκπαίδευσης, ιδιαίτερα στις ΕΠΑΣ που αποτελούν άγρια ταξική εκδοχή ιδρυμάτων κατάρτισης.
• Απαιτούμε δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, ενάντια στις περικοπές, τη συρρίκνωση, την εκχώρηση κομματιών στους ιδιώτες, τη λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και τον κατακερματισμό (ιδιωτικά και δημόσια ΙΕΚ, ΚΕΚ, ΕΠΑΣ, ΟΑΕΔ κ.λπ.).
• Απαιτούμε υλικοτεχνική υποδομή και ανθρώπινα σχολεία.
• Αποκρούουμε τις προσπάθειες συμφιλίωσης της νεολαίας με την πραγματικότητα του φτηνού ευέλικτου εργάτη.
• Να κατοχυρωθούν όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα των μαθητών στο πτυχίο και χωρίς προαπαιτούμενα τα ένσημα που τους παραδίδουν βορά στην απληστία της αγοράς που συνθλίβει δικαιώματα και απαιτεί σύγχρονους σκλάβους.
• Να ανακληθεί άμεσα η Υ.Α. και οι σχετικές εγκύκλιοι για τις αναθέσεις.
• ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ 3475/2006 (ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ).

Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της ΕΛΜΕ Πειραιά

Τετάρτη 1/10/2008

Η πρωτοφανής επίθεση σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις στη βάση της κοινωνίας. Τα λαϊκά στρώματα στενάζουν σε μια καθημερινότητα ακρίβειας, λιτότητας και ανεργίας ενώ ένα ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που διαθέτει το σύστημα προσπαθεί ουσιαστικά να βγάλει εκτός νόμου όποιον αντιστέκεται.

Το σύστημα και η κυβέρνησή του κάνουν απανωτές μαζικές επιχειρήσεις αναδιανομής του πλούτου κάνοντας τους φτωχούς φτωχότερους και τους (λίγους) πλούσιους πλουσιότερους. Δεν έφτανε η ακρίβεια και η λιτότητα, η κυβέρνηση προχωρά σε νέα φοροεπιδρομή σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού. Ο μήνας, πια, βγαίνει δύσκολα για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Ενώ η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού διαλύει και τα τελευταία ιδεολογήματα - απάτες που χρησιμοποιούσε η κυρίαρχη αστική τάξη.

Την ίδια στιγμή, οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές -μέσω των εγκληματικών τυχοδιωκτισμών τους και στον Καύκασο- παίρνουν την πρωτοβουλία για την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε επικίνδυνο επίπεδο. Οι ανταγωνισμοί αυτοί είναι εντελώς ενάντια στα συμφέροντα των λαών του κόσμου, οι οποίοι πρέπει να είναι έξω από τη λογική επιλογής ιμπεριαλιστή - «προστάτη».

Το εκπαιδευτικό τοπίο

· Η υποχρηματοδότηση στραγγαλίζει την εκπαίδευση.
· Οι μισθοί και οι συντάξεις μας ξέχασαν το λήμμα «αυξήσεις».
· Τα ΚΕΣ περικυκλώνουν το δημόσιο Πανεπιστήμιο.
· Η βάση του «10» και η στρόφιγγα των Πανελλαδικών δημιουργούν νέα αναχώματα για τα παιδιά των φτωχών.
· Τα νηπιαγωγεία κλείνουν τις πόρτες τους στα πιτσιρίκια, ενώ το ΥΠΕΠΘ ετοιμάζεται να τα παραδώσει στους ιδιώτες.
· Αλλού ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και αλλού υπεραριθμίες, ως αποτέλεσμα της πολιτικής του συστήματος.
· Οι νεοδιόριστοι μόνοι και αβοήθητοι μαθαίνουν στα ΠΕΚ τι εστί αξιολόγηση.
· Τα νέα βιβλία τεμαχίζουν τη γνώση σε πληροφορία, υμνούν τις εταιρείες και το ευρωπαϊκό πνεύμα και απευθύνονται στο αυριανό ελαστικό εργατικό δυναμικό.
· Το κράτος κάνει κοινωνική πολιτική για τους πολύτεκνους σε βάρος των εκπαιδευτικών και του σχολείου.
· Η ΤΕΕ ρημάζει, η εργασιακή περιπλάνηση γενικεύεται.
· Το φθηνό, ευέλικτο, πειθαρχημένο σχολείο είναι το «όραμά» τους.

Με λίγα λόγια, όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης βρίσκονται στο στόχαστρο αντιδραστικών αλλαγών. Σε αυτή την αντιδραστική καταιγίδα συναινούν όλα τα κέντρα εξουσίας: κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ, αστική τάξη, Ευρωπαϊκή Ένωση, Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Να σηκώσουμε τώρα ένα μεγάλο κύμα απεργιακών αγώνων που θα διαπερνά όλο το εκπαιδευτικό τοπίο και θα συσπειρώσει εξαρχής και από τη βάση τους εκπαιδευτικούς. Η κυρίαρχη πολιτική πρέπει να ηττηθεί στους δρόμους και όχι να υποταχτεί στους κεντρικούς σχεδιασμούς του κεντρικού πολιτικού σκηνικού.

Με επίκεντρο το οικονομικό και «επικουρικά» όλα τα βασικά μας αιτήματα:
· Ασφαλιστικό
· Δημόσια Παιδεία
· Εργασιακά
· Αξιολόγηση

Τις επόμενες εβδομάδες να προετοιμαστούμε
Να ανοίξει η συζήτηση για δημιουργία απεργιακών επιτροπών και απεργιακών ταμείων!

Να ετοιμάσουμε τον αγώνα, τη διαχείρισή του από τη βάση του κλάδου και τη χειραφέτησή του από τους ελιγμούς της συνδικαλιστικής ηγεσίας!

ΤΕΕ - εργασιακά - τοπικά

Η λειτουργία των Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) και των Επαγγελματικών Σχολών (ΕΠΑΣ) επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις ότι ο νόμος 3475/2006 αποτέλεσε μια αντιδραστική εξέλιξη, ένα επιθετικό βήμα ταξικής κατηγοριοποίησης σχολείων και εκπαιδευτικών, χτυπήματος εργασιακών δικαιωμάτων των συναδέλφων αλλά και μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων των μαθητών μας.

Η εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής (περικοπές, παραπέρα αμφισβήτηση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, ταξικοί φραγμοί) μέσω της εφαρμογής του νόμου 3475/2006 (ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ), των εγκυκλίων για τις αναθέσεις, των συνεχών πιέσεων για αύξηση της αναλογίας των μαθητών ανά εκπαιδευτικό σε αίθουσες και εργαστήρια, τις συμπτύξεις τμημάτων κ.λπ., έχει οδηγήσει ένα μεγάλο αριθμό συναδέλφων μας σε καθεστώς ομηρίας από τη διοίκηση (υπεραριθμίες, διάθεση).

Είναι ξεκάθαρο ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουμε καμία ευθύνη για τα σοβαρά προβλήματα που έχουν προκύψει. Αυτά είναι αποτέλεσμα της κυρίαρχης πολιτικής στην κοινωνία και την εκπαίδευση.

Δε θα επιτρέψουμε να παραδοθεί ούτε ένας εκπαιδευτικός αιχμάλωτος στη… μεγαλοψυχία των στελεχών της διοίκησης και των πάσης φύσης μηχανισμών εκδουλεύσεων και χειρισμών.

Στον εμφύλιο πόλεμο που θέλει να δημιουργήσει στο εσωτερικό του κλάδου, η κυβέρνηση πρέπει να μείνει μόνη της. Κανένας συνάδελφος -πιεσμένος από την εργασιακή ανασφάλεια- δεν πρέπει να τσιμπήσει στην άθλια αυτή πολιτική του "διαίρει και βασίλευε".

Για την ενιαία αντιμετώπιση του προβλήματος και την ανατροπή του κλίματος εργασιακής ανασφάλειας και εκβιασμών αντιστεκόμαστε στις απόπειρες μετατόπισης της ευθύνης για τα δήθεν αδιέξοδα στους συναδέλφους και απαιτούμε τη λήψη άμεσων και πρακτικών μέτρων, έτσι ώστε κανένας εκπαιδευτικός να μην υποχρεώνεται να βρίσκεται εκτός αίθουσας διδασκαλίας ή εργαστηρίου.

· Ισόρροπη μείωση ωραρίων (μοίρασμα υπεραριθμίας).
· Μείωση του ορίου για δεύτερο συνάδελφο στα εργαστήρια (με ισότιμη μεταχείριση των κλάδων) και προαιρετικά σε περίπτωση σοβαρά μειωμένου ή μηδενικού ωραρίου να μπαίνει χωρίς όριο δεύτερος.
· Μείωση ωραρίου για όλους τους υπεύθυνους εργαστηρίων.
· Καμία βλαπτική εργασιακή μεταβολή - Καμία αλλαγή βάρδιας.
· Καμία σύμπτυξη τμημάτων - Να λειτουργήσουν ολιγομελή τα τμήματα.
· Καμία θέση εργασίας να μη χαθεί - Κατοχύρωση όλων των οργανικών θέσεων.
· Κανένας αυθαίρετος χαρακτηρισμός εργαστηριακών μαθημάτων σαν "θεωρητικά".
· Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των συναδέλφων ΤΕ και ΔΕ.
· Καμία υποχρεωτική τοποθέτηση στην πρωτοβάθμια.

• Αντιστεκόμαστε στις απόπειρες μετατόπισης της ευθύνης στους συναδέλφους.
• Δεν αποδεχόμαστε την κατηγοριοποίηση σχολείων ή εκπαιδευτικών.
• Υπερασπιζόμαστε τα εργασιακά μας δικαιώματα: σταθερή, μόνιμη δουλειά για όλους.
• Αποκρούουμε τις προσπάθειες συμφιλίωσης της νεολαίας με την πραγματικότητα του φτηνού ευέλικτου εργάτη.
• Να κατοχυρωθούν όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα των μαθητών στο πτυχίο και χωρίς προαπαιτούμενα τα ένσημα που τους παραδίδουν βορά στην απληστία της αγοράς που συνθλίβει δικαιώματα και απαιτεί σύγχρονους σκλάβους.
• ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ 3475/2006 (ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ).
• Συμμετέχουμε – επιδιώκουμε συντονισμούς των ΕΛΜΕ για το παραπάνω πρόβλημα.

Αγωνιζόμαστε:

· Να ανακληθεί η εγκύκλιος για το λεγόμενο «προγραμματισμό». ΟΧΙ στην αξιολόγηση–χειραγώγηση. Υπερασπιζόμαστε εργασιακά δικαιώματα, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.
· Να ανακληθεί άμεσα η εγκύκλιος για την «επιμόρφωση γονέων» που μετατρέπει το δημόσιο σχολείο σε πωλητή υπηρεσιών ιδιωτικών συμφερόντων.
· Να ανακληθεί άμεσα η Υ.Α. και η σχετική εγκύκλιος για τις αναθέσεις.

Για τους συναδέλφους στα νησιά:

· Δωρεάν μετακίνηση των συναδέλφων χωρίς καμία επιβάρυνση των Συλλόγων Γονέων.

Για την ΕΛΜΕ:

· Ενεργοποίηση του δικτύου αντιπροσώπων της ΕΛΜΕ στα σχολεία. Σύσκεψη του δικτύου αυτού μέχρι 20 Οκτωβρίου.

Κινητοποίηση:

- Στάση εργασίας στις 14 Οκτωβρίου.
- Παράσταση στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας στις 14 Οκτωβρίου στις 12 μ. και μετά ΠΟΡΕΙΑ στους δρόμους του Πειραιά - Κάλεσμα στους Συλλόγους Δασκάλων και στην Ομοσπονδία Γονέων να συμμετέχουν στην πορεία με τα δικά τους πλαίσια και αιτήματα.

Ο κλάδος ενωμένος ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και της εργασιακής ανασφάλειας

Η εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής (περικοπές, παραπέρα υπονόμευση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, ταξικοί φραγμοί) μέσω της εφαρμογής του νόμου 3475/2006 (ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ), της Υ.Α. και των σχετικών εγκυκλίων για τις αναθέσεις, των συνεχών πιέσεων για την αύξηση της αναλογίας των μαθητών ανά εκπαιδευτικό σε αίθουσες και εργαστήρια, τις συμπτύξεις τμημάτων κ.λπ., έχει οδηγήσει ένα μεγάλο αριθμό συναδέλφων μας σε καθεστώς ομηρίας από τη διοίκηση (υπεραριθμίες, διάθεση).

Με την 118842/Γ2/17-09-2008 Υ.Α. και τις σχετικές εγκυκλίους για τις αναθέσεις και την αύξηση της αναλογίας των μαθητών ανά εκπαιδευτικό σε σχεδιαστικά και εργαστηριακά μαθήματα, το υπουργείο επιδιώκει να μετατρέψει το αίσθημα εργασιακής ανασφάλειας και την οργή των εκπαιδευτικών για την κυρίαρχη πολιτική σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε κλάδους και ειδικότητες, ανάμεσα σε συναδέλφους γενικής παιδείας και σε συναδέλφους ειδικοτήτων, ανάμεσα σε ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ, ανάμεσα σε "παλιούς" και σε "νέους", ανάμεσα σε γειτονικά σχολεία. Καθαρές προκλήσεις αποτελούν, ανάμεσα στα άλλα, η απαξίωση των συναδέλφων ΤΕ, στους οποίους δε δίνεται πλέον κανένα μάθημα πρώτη ανάθεση (τους αφαιρείται έτσι και το δικαίωμα της μετάθεσης) και η ελαστικοποίηση εργασιακών δικαιωμάτων (σε μια πρώτη φάση το πτυχίο πληροφορικής εξισώνεται στην πράξη με σεμινάρια και πιστοποιήσεις, ανοίγοντας -μέσω τεχνητών πιέσεων κάλυψης ωραρίου- ένα ακόμη πεδίο χειρισμού συναδέλφων και κερδοσκοπίας).

Δε θα επιτρέψουμε να παραδοθεί ούτε ένας εκπαιδευτικός αιχμάλωτος στη… μεγαλοψυχία των στελεχών της διοίκησης και των πάσης φύσης μηχανισμών εκδουλεύσεων και χειρισμών.

Στον εμφύλιο πόλεμο που θέλει να δημιουργήσει στο εσωτερικό του κλάδου, η κυβέρνηση πρέπει να μείνει μόνη της. Κανένας συνάδελφος -πιεσμένος από την εργασιακή ανασφάλεια- δεν πρέπει να τσιμπήσει στην άθλια αυτή πολιτική του "διαίρει και βασίλευε". Όσοι (μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί ή και σύλλογοι ειδικοτήτων) φωτογραφίζουν ως υπεύθυνους τους διπλανούς τους διευκολύνουν (εκούσια ή ακούσια) τις επιδιώξεις του υπουργείου.

Για την ενιαία αντιμετώπιση του προβλήματος και την ανατροπή του κλίματος εργασιακής ανασφάλειας και εκβιασμών αντιστεκόμαστε στις απόπειρες μετατόπισης της ευθύνης για τα δήθεν αδιέξοδα στους συναδέλφους και απαιτούμε τη λήψη των ακόλουθων άμεσων και πρακτικών μέτρων, έτσι ώστε κανένας εκπαιδευτικός να μην υποχρεώνεται να βρίσκεται εκτός αίθουσας διδασκαλίας ή εργαστηρίου:

· Ισόρροπη μείωση ωραρίων (μοίρασμα υπεραριθμίας).

· Μείωση του ορίου για δεύτερο συνάδελφο στα εργαστήρια (με ισότιμη μεταχείριση των κλάδων) και προαιρετικά σε περίπτωση σοβαρά μειωμένου ή μηδενικού ωραρίου να μπαίνει χωρίς όριο δεύτερος.

· Μείωση ωραρίου για όλους τους υπεύθυνους εργαστηρίων.

· Καμία βλαπτική εργασιακή μεταβολή - Καμία αλλαγή βάρδιας.

· Καμία σύμπτυξη τμημάτων - Να λειτουργήσουν ολιγομελή τα τμήματα.

· Καμία θέση εργασίας να μη χαθεί - Κατοχύρωση όλων των οργανικών θέσεων.

· Κανένας αυθαίρετος χαρακτηρισμός εργαστηριακών μαθημάτων ως "θεωρητικά".

· Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των συναδέλφων ΤΕ και ΔΕ.

· Καμία υποχρεωτική τοποθέτηση στην πρωτοβάθμια.

· Να ανακληθεί άμεσα η Υ.Α. και οι σχετικές εγκύκλιοι για τις αναθέσεις.

Να γίνει μαζική παράσταση στη Διεύθυνση Β΄θμιας Εκπαίδευσης και - αν χρειαστεί - και στάση εργασίας, όπου να απαιτήσουμε την ικανοποίηση των αιτημάτων μας.

Να προετοιμαστούμε άμεσα για απεργιακούς αγώνες!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Η πρωτοφανής επίθεση σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα δημιουργεί εκρηκτικές καταστάσεις στη βάση της κοινωνίας. Τα λαϊκά στρώματα στενάζουν σε μια καθημερινότητα ακρίβειας, λιτότητας και ανεργίας ενώ ένα ασφυκτικό θεσμικό πλαίσιο που διαθέτει το σύστημα προσπαθεί ουσιαστικά να βγάλει εκτός νόμου όποιον αντιστέκεται.

Το σύστημα και η κυβέρνησή του κάνουν απανωτές μαζικές επιχειρήσεις αναδιανομής του πλούτου κάνοντας τους φτωχούς φτωχότερους και τους (λίγους) πλούσιους πλουσιότερους. Δεν έφτανε η ακρίβεια και η λιτότητα, η κυβέρνηση προχωρά σε νέα φοροεπιδρομή σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού. Ο μήνας, πια, βγαίνει δύσκολα για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού.

Ενώ η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού διαλύει και τα τελευταία ιδεολογήματα – απάτες που χρησιμοποιούσε η κυρίαρχη αστική τάξη.

Την ίδια στιγμή, οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές -μέσω των εγκληματικών τυχοδιωκτισμών τους και στον Καύκασο- παίρνουν την πρωτοβουλία για την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε επικίνδυνο επίπεδο. Οι ανταγωνισμοί αυτοί είναι εντελώς ενάντια στα συμφέροντα των λαών του κόσμου, οι οποίοι πρέπει να είναι έξω από τη λογική επιλογής ιμπεριαλιστή-«προστάτη».

Στην εκπαίδευση εντείνεται τόσο η έφοδος σε οποιαδήποτε έννοια δημόσιας δωρεάν παιδείας έχει διασωθεί όσο και η χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών του κλάδου:

• Η κυβέρνηση παρέκαμψε (όπως απειλούσε) το άρθρο 16 -που δεν μπόρεσε να καταργήσει- αναγνωρίζοντας τα ΚΕΣ – την ίδια στιγμή που μείωσε τους εισακτέους και χιλιάδες θέσεις στην τριτοβάθμια έμειναν κενές! Ψηφίστηκε νόμος για την Ειδική Αγωγή που με πρόσχημα την «ένταξη στην εκπαιδευτική διαδικασία», ελαστικοποιεί τόσο την έννοια της εκπαίδευσης όσο και τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών που αφορά ο τομέας αυτός.
• Ταυτόχρονα -μέσω της διαβόητης εγκυκλίου για τον «προγραμματισμό» στη Β’Βάθμια, που σε μεγάλο βαθμό αποκρούστηκε από τον κλάδο- προσπάθησε να προχωρήσει τα βήματα αξιολόγησης – χειραγώγησης – ελέγχου. Μέσω των εγκυκλίων για τις αναθέσεις το υπουργείο επιδιώκει να μετατρέψει το αίσθημα εργασιακής ανασφάλειας και την οργή των καθηγητών σε εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε συναδέλφους.
• Με την ολοκλήρωση της εφαρμογής του νόμου για την Τεχνική χτυπιούνται μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και δημιουργείται κλίμα τεράστιας ανασφάλειας στους εκπαιδευτικούς για να παραδοθούν αιχμάλωτοι στη… μεγαλοψυχία των αιρετών και των πάσης φύσης μηχανισμών εκδουλεύσεων και εκβιασμών.
• Τα νέα βιβλία στο δημοτικό και το γυμνάσιο με την τεράστια αύξηση της ύλης και τους παράλογους εκπαιδευτικούς στόχους για τα παιδιά έχουν ως αποτέλεσμα την αποθάρρυνση και την εσωτερική εμπέδωση της αντίληψης «ότι δεν είναι για τα φτωχά λαϊκά στρώματα οι σπουδές». Τα φροντιστήρια γίνονται καθεστώς (για όσους μπορούν οικονομικά) σε όλο και μικρότερες ηλικίες.
• Χιλιάδες νήπια παραμένουν εκτός δημοσίων νηπιαγωγείων ενώ μειώνονται στο μισό οι διορισμοί νηπιαγωγών, των οποίων διευρύνεται το ωράριο!
• Στην Πρωτοβάθμια γίνεται ενορχηστρωμένη και πανελλαδική προσπάθεια επέκτασης του ωραρίου, ενώ χιλιάδες κενά δασκάλων κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση.

Με λίγα λόγια, όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης βρίσκονται στο στόχαστρο αντιδραστικών αλλαγών. Σε αυτή την αντιδραστική καταιγίδα συναινούν όλα τα κέντρα εξουσίας: κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ, αστική τάξη, Ευρωπαϊκή Ένωση, Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Συνολικά, διαμορφώνεται ένα κλίμα ασφυκτικής οικονομικής και εργασιακής πίεσης στους εκπαιδευτικούς και μια κλιμάκωση της επίθεσης στα μορφωτικά δικαιώματα της νεολαίας. Και όλα αυτά εντείνονται από την ψυχολογία τρόμου που υπάρχει στο λαό για το χειρότερο αύριο που του ετοιμάζει το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό.

Η πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας, των φραγμών, της πειθάρχησης και της ολοκληρωτικής αμφισβήτησης της δημόσιας δωρεάν παιδείας θα ηττηθεί στους δρόμους.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Σε αυτή την κρίσιμη κατάσταση δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την άμεση προετοιμασία για διαδηλώσεις και απεργιακούς αγώνες. Κάποιοι θεωρούν… ανώτερη μορφή πάλης τις εκλογές για τα Υπηρεσιακά ή την Ευρωβουλή. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν το κίνημα ως το χαρτί στη μοιρασιά της τράπουλας του κεντρικού πολιτικού σκηνικού.

Εμείς, αντίθετα, θεωρούμε ότι η πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησής του μπορεί και πρέπει να ηττηθεί από το κίνημα! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να ανασχέσει την αντιδραστική επέλαση, που μπορεί να εγγυηθεί την υπεράσπιση των όρων ζωής και δουλειάς των εργαζομένων!

• Να σπάσει η πολιτική λιτότητας. Ουσιαστικές αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος ζωής.
• Όχι στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις. ΜΟΝΙΜΗ και ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ.
• Να ανακληθούν οι εγκύκλιοι για το λεγόμενο «προγραμματισμό» και τις αναθέσεις. ΟΧΙ στην αξιολόγηση – χειραγώγηση. Υπερασπιζόμαστε εργασιακά δικαιώματα, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες.
• Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Σιούφα – Ρέππα – Πετραλιά.
• ΟΧΙ στην κατηγοριοποίηση σχολείων, ειδικοτήτων, εκπαιδευτικών, μαθητών. Να κατοχυρωθούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των μαθητών της ΤΕΕ χωρίς προαπαιτούμενα τα ένσημα – ΟΛΑ τα επαγγελματικά δικαιώματα στο πτυχίο. Να καταργηθεί ο Ν.3475/2006.
• Να αποκρούσουμε την ταξική επίθεση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης (ταξικοί φραγμοί, νόμος ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ, βάση του 10, ΣΔΙΤ, νέα αναλυτικά προγράμματα, παραβιάσεις ωραρίου, νόμος πλαίσιο - αναγνώριση των ΚΕΣ, μέτρα «αποκέντρωσης» και ιδιωτικοποιήσεων).
  

Τις επόμενες εβδομάδες να προετοιμαστούμε

Να ανοίξει η συζήτηση για δημιουργία απεργιακών επιτροπών και απεργιακών ταμείων!

Να ετοιμάσουμε τον αγώνα και τη διαχείρισή του από τη βάση του κλάδου!