Ο αγώνας συνεχίζεται!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

• Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ενάντια στην ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου της κυβέρνησης της ΝΔ ανοίγουν μια νέα σελίδα στο κίνημα των εργαζομένων. Οι τρεις πανελλαδικές απεργίες, οι απεργίες της ΔΕΗ, των ΟΤΑ, τα τεράστια συλλαλητήρια – με αποκορύφωμα αυτό της 19ης Μάρτη – θύμισαν σε όλους τι σημαίνει η μαζική λαϊκή κινητοποίηση που γεμίζει τους δρόμους της χώρας.
• Μετά από αυτό, το σύστημα και η κυβέρνηση – παρά την ψήφιση του νόμου – κατανοούν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη λαϊκή αντίσταση, έντονη και συνεχή, την επόμενη περίοδο. Γι’ αυτό και η ένταση της κρατικής (αστυνομικής και δικαστικής) τρομοκρατίας.
• Ο νέος αντιασφαλιστικός νόμος είναι καταδικασμένος στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Παρά τις λυσσασμένες συκοφαντίες των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης εναντίον των απεργών, οι εργαζόμενοι της χώρας έμειναν σταθερά στη σωστή όχθη της ταξικής αλληλεγγύης και αχρήστευσαν τα όνειρα της κυβέρνησης για φαινόμενα κοινωνικού αυτοματισμού.
• Η ψήφιση του νόμου αποτελεί αρνητική εξέλιξη, για την οποία την ευθύνη έχει η συνδικαλιστική ηγεσία των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Μια ηγεσία που όχι μόνο δεν έκανε αυτά που έπρεπε, αλλά αντιθέτως: Αποδέχτηκε και ενίσχυσε την αποπροσανατολιστική κυβερνητική προπαγάνδα περί δήθεν προβλήματος των ασφαλιστικών ταμείων. Επέδειξε το δίμηνο από τα μέσα Δεκέμβρη μέχρι τα μέσα Φλεβάρη αποκαλυπτική αδράνεια. Μετέτρεψε την 24ωρη απεργία της 12ης Μάρτη σε τρίωρη στάση. Περίμενε την τελευταία μέρα να κάνει απεργία. Με δυο λόγια αποδείχτηκε περίτρανα ο καθαρός ρόλος της ως μακρύ χέρι του συστήματος μέσα στο κίνημα των εργαζομένων.
  
  Εκ των υστέρων προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών αυτής της ηγεσίας αποτελεί το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος. Ενώ είναι σαφές ότι οι εργαζόμενοι έχουν ψηφίσει στους δρόμους και στις απεργίες. Ενώ είναι αυταπόδεικτο ότι δημοψήφισμα δε θα γίνει. Ενώ είναι γνωστό ότι ο συσχετισμός κρίνεται στο κίνημα (αυτό που υπονόμευσε). Ενώ έχει καθήκον την οργάνωση των αγώνων του συνδικαλιστικού κινήματος και όχι τον αποπροσα-νατολισμό του σε... καμπάνιες συλλογής υπογραφών.
  
  Στην απαίτηση ενδυνάμωσης της συμμετοχής των εργαζομένων, συντονισμού και κλιμάκωσης των αγώνων δεν συνέβαλε η τακτική του ΠΑΜΕ (των «ταξικών», όπως αυτάρεσκα αποκαλούνται, σωματείων, εννέα ομοσπονδιών και δώδεκα εργατικών κέντρων). Ενώ δεν ήταν σε θέση (ή δε θέλησαν) να προετοιμάσουν ούτε μια απεργία χωρίς να την κηρύξει η ΓΣΕΕ, ήταν σε θέση να ψάχνουν άλλες πλατείες και να μη συνεννοούνται με κανέναν έξω απ’ τον εαυτό τους.

Το απεργιακό κίνημα ενόχλησε πολλούς. Ηγεσίες συνδικάτων, αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων ένιωθαν την πίεση της λαϊκής αγανάκτησης και των τεράστιων διαδηλώσεων. Έψαχναν από την αρχή σχέδια απαγκίστρωσης από το κίνημα. Και την απαγκίστρωση αυτή τη «βρήκαν» με δύο τρόπους: Στέλνοντας τα σωματεία να κάνουν προσφυγές στα «ανεξάρτητα» δικαστήρια και μαζεύοντας υπογραφές για το περιβόητο δημοψήφισμα. Στόχος τους, επιτέλους, να τελειώνουν με το βραχνά της ταξικής σύγκρουσης… Η λαϊκή δυσαρέσκεια να αδειάσει τους δρόμους των πόλεων και να μπει στα ανώδυνα θεσμικά σαλόνια.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Είναι φανερό ότι διανύουμε μια κρίσιμη περίοδο. Μια περίοδο όπου το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό έχουν κηρύξει τον πόλεμο σε κάθε κατάκτηση των εργαζομένων.

Μετά την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου, παρά το σοβαρό τραυματισμό της, η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην εξειδίκευση των αντιασφαλιστικών διατάξεων κατά χώρους (και στο δημόσιο).

Στη συγκυρία αυτή πρέπει να γίνουν τρία πράγματα:

1. Να προετοιμάσουμε την αντίσταση σε κάθε νέο νόμο – υπουργική απόφαση που θα εξειδικεύει τον αντιασφαλιστικό νόμο.
2. Κάθε μας κίνηση να προβάλει χωρίς εκπτώσεις το γενικό στόχο της ανατροπής του νέου αντιασφαλιστικού νόμου μαζί με εκείνους των Σιούφα – Ρέππα.
3. Να είμαστε σε εγρήγορση για τα νέα μέτωπα που θα ανοίξει η κυβέρνηση τόσο σε σχέση με τις ιδιωτικοποιήσεις όσο και στο χώρο της εκπαίδευσης.

Οι συγκρούσεις τέτοιου ταξικού – πολιτικού χαρακτήρα προϋποθέτουν την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης για μια τέτοια αναμέτρηση, από εκείνες τις δυνάμεις στις οποίες υποτίθεται ότι ανήκει αυτός ο ρόλος.
Όχι ρητορικά, όχι στις τηλεοράσεις, όχι προτάσσοντας την αγωνιώδη επιδίωξή τους για αύξηση των εκλογικών τους ποσοστών, αλλά στο κίνημα, εκεί που κρίνονται οι πραγματικοί συσχετισμοί.

Μπροστά μας υπάρχει νέα επίθεση.
Μπροστά μας υπάρχει ανάγκη για νέους αγώνες.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

· Από τον αγώνα που έγινε να κρατήσουμε τα συλλαλητήρια των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στους δρόμους της χώρας.
· Να κρατήσουμε τον τρόμο της κυβέρνησης όταν κλιμακωνόταν η απεργία των ΟΤΑ και της ΔΕΗ.
· Να κρατήσουμε την υστερία των καναλιών ενάντια στους απεργούς και το όργιο δικαστικής τρομοκρατίας.
· Να κρατήσουμε την… επάρκεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του αντιπάλου.
· Να κρατήσουμε την ανάγκη για κοινή δράση των δυνάμεων που λένε ότι θέλουν να υπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων. Γιατί όπως οι δυνάμεις του συστήματος δρουν συντονισμένα όταν επιτίθενται, το ίδιο πρέπει να κάνουν και όσοι δηλώνουν πως είναι σε αυτή τη μεριά της όχθης.

Και να προχωρήσουμε… Γιατί νέοι αγώνες θα έρθουν σύντομα… Όχι επειδή το σχεδιάζουμε εμείς, αλλά επειδή το επιβάλλει η αντιδραστική καταιγίδα που χαρακτηρίζει την εποχή μας…

Και οι νέοι αυτοί αγώνες θα είναι νικηφόροι…

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή
Τετάρτη 26/3, ώρα 6 μ.μ.

Απόφαση (πλαίσιο και πρόγραμμα δράσης) της Γενικής Συνέλευσης της ΕΛΜΕ Πειραιά της 13ης Μαρτίου 2008*

ΟΛΟΙ στους δρόμους! ΟΛΟΙ στον αγώνα!
Μαζί με τους απεργούς σε ΔΕΗ, ΟΤΑ, Λιμάνια, Τράπεζες! Κοινός αγώνας
Το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο να μην περάσει!

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επίθεσης φτάνει στην κορύφωση του. Επί μήνες η κυβέρ­νηση θόλωνε τα νερά. Έβαζε όλο τον προπα­γανδιστικό της μηχανισμό να μιλάει για "ήπιες αλλαγές". Καλλιεργούσε έδαφος εφησυχασμού και "κοινωνικού διαλόγου" με την ηγεσία των συνδικάτων. Ιδιαίτερα στις 15 Φλεβάρη, με την ομιλία του στην βουλή, ο Πρωθυπουργός επιχεί­ρησε να εξαπατήσει τους εργαζόμενους και να ενισχύσει τη διάχυτη αίσθηση ότι δεν έρχεται και καμία σπουδαία αλλαγή. Μόλις όμως έδωσε στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο, αποκαλύφθηκε ότι ετοιμάζει μία καταιγίδα αντεργατικών, αντι­λαϊκών, αντιασφαλιστικών μέτρων, που θίγουν όλους τους ασφαλισμένους! Τα μέτρα χτυπούν τις γυναίκες, παλιούς, νέους και μελλοντικούς εργαζόμενους, τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και τους ελευθέρους επαγγελματίες.

Δεν πρόκειται για μια κλαδική μάχη. Πρόκειται για μια κορυφαία ταξική, πολιτική μάχη. Από τη μία είναι το κεφάλαιο που επιτίθεται και από την άλλη οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη που υπερασπίζονται τις κατακτήσεις τους.
Μερίδα του τύπου ισχυρίζεται ότι τα μέτρα αφορούν μικρό μέρος του πληθυσμού. Θέλουν να αποπροσανατολίσουν και διασπάσουν τον κοινό αγώνα ώστε να περάσει το νομσχέδιο και να ανοίξει ο δρόμος και για χειρότερα.

Είναι ψέμα ότι τα μέτρα δε θίγουν τους εκπαι­δευτικούς και γενικά τους δημόσιους υπαλλή­λους. Αντίθετα, το χτύπημα είναι σημαντικό:
α) Οι συντάξεις των εκπαιδευτικών μειώνονται δραστικά! Από τον Ιανουάριο 2008 η κυρία σύνταξη άρχισε να μειώνεται, λό­γω του ν. Ρέππα. Επί μία δεκαετία θα μειώνεται σταδιακά ώστε να φθάσει στο 70% του μέσου ό­ρου της τελευταίας πενταετίας. Δηλαδή σταδια­κά η κυρία σύνταξη θα μειωθεί περίπου κατά 15%. Το νέο νομοσχέδιο προβλέπει συγχώνευση των 2 επικουρικών ταμείων. Το ΜΤΠΥ θα εξα­φανισθεί και η μία από τις δυο επικουρικές συ­ντάξεις θα χαθεί. Ουσιαστικά το νέο νομοσχέ­διο "κλέβει" μία ολόκληρη επικουρική σύνταξη! Πρακτικά αυτό σημαίνει μείωση του συνολικού ποσού της σύνταξης κατά 16%. Το συνολικό ύψος της σύνταξης των εκπαιδευτικών μειώνεται τελικά δυο φορές. Ο ν. Ρέππα μειώνει την κυρία σύνταξη σταδιακά κατά 15% και το νέο νομο­σχέδιο μειώνει την επικουρική κατά 16%!
β) Λεηλατούνται όσοι τολμήσουν να βγουν στη σύνταξη πριν την 35ετία. Για τις πρόωρες συντα­ξιοδοτήσεις η ετήσια μείωση είναι σήμερα 4,5%. Με το νέο νομοσχέδιο γίνεται 6%. Αν ένας ερ­γαζόμενος συνταξιοδοτηθεί 5 χρόνια νωρίτερα, τότε η σύνταξη του θα μειωθεί κατά... 30%!
γ) Πιέζονται όλοι να παραμείνουν στην εργασία τους περισσότερο από 35 χρόνια. Για κάθε χρό­νο παραμονής στην εργασία, άνω της 35ετίας, το νέο νομοσχέδιο δίνει αύξηση 3,3%. Δεδομένου ότι το ύψος της σύνταξης είναι ανεπαρκές για τις βιοποριστικές ανάγκες, πολλοί θα επιλέξουν να συνεχίσουν να εργάζονται και μετά την 35ετία.
δ) Αυξάνονται τα όρια ηλικίας για τις γυναίκες με ανήλικα παιδιά. Θίγεται περίπου το 80% των μητέρων με ανήλικα παιδιά. Θα συνταξιοδοτη­θούν 5 χρόνια αργότερα!
ε) Περιορίζονται σημαντικά οι δυνατότητες για πρόωρη συνταξιοδότηση. Καταργείται το δικαί­ωμα των εκπαιδευτικών να βγαίνουν στη σύντα­ξη μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας με μειωμένη σύνταξη (30/35).
στ) Δημιουργείται ταμείο δημοσίων υπαλλήλων. Το νομοσχέδιο προβλέπει τη δημιουργία "ταμεί­ου δημοσίων υπαλλήλων" για την κυρία σύνταξη. Επιδιώκουν έτσι να ανοίξουν το δρόμο για το τζογάρισμα των εισφορών και να αρχίσουν πάλι τις γνωστές αλχημείες και τη χιλιοειπωμένη προ­παγάνδα για τα προβληματικά ταμεία.

Λογιστικές αλχημείες
Ένα νέο σημαντικό στοιχείο είναι ότι η κυ­βέρνηση υιοθετεί τις προτάσεις της συνδικαλι­στικής ηγεσίας για τον "κουμπαρά"! Προτείνει να χρησιμοποιείται μέρος των εσόδων από τις α­ποκρατικοποιήσεις για να χρηματοδοτηθεί το α­σφαλιστικό (πρόταση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ!). Το γεγονός αυτό δείχνει πόσο επικίνδυνη είναι η αποδοχή από το συνδικαλιστικό κίνημα του ψεύ­τικου κυρίαρχου ισχυρισμού ότι δήθεν "υπάρχει λογιστικό πρόβλημα στο ασφαλιστικό".
Το ζήτημα του α­σφαλιστικού δεν είναι λογιστικό αλλά πολιτικό. Εκφράζει την απόφαση του κεφαλαίου να ξε­μπερδεύει με κατακτήσεις δεκαετιών των εργα­ζομένων σε σχέση με την περίθαλψη και τις συ­ντάξεις. Η κατεύθυνση αυτή υπάρχει σε όλη την Ευρώπη, σε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ανε­ξάρτητα από την οικονομική τους υπόσταση.
Δείχνει, επίσης, πόσο επικίνδυνη είναι η προ­σπάθεια μετατροπής του κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης των εργαζομένων σε φόρουμ συνδιαλλαγής και κατάθεσης "εποικοδομητικών" προτάσεων στον ταξικό αντίπαλο.
Δυναμώνει η αντίσταση
Οι δυο επιτυχημένες γενικές απεργίες (στις 12 Δεκέμβρη και 13 Φλεβάρη) και οι μαζικές απερ­γιακές διαδηλώσεις που τις συνόδευσαν έδειξαν πως υπάρχουν μεγάλα αγωνιστικά αποθέματα. Οι εργαζόμενοι σε ΔΕΗ, δήμους, Τράπεζα της Ελλάδας και λιμάνια κλιμακώνουν καθημερινά την αντίσταση τους.
Κοινός αγώνας με όλους τους εργαζόμενους!
Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώ­που, θα ακολουθήσει δεύτερο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό των υπαλλήλων του δημοσίου. Η κυβέρνηση επιδιώκει να διασπάσει το μέτωπο των εργαζομένων. Για αυτό θα καταθέσει διαδοχικά δυο νομοσχέδια, με διαφορά λίγων μηνών.
Αν το πρώτο νομοσχέδιο ψηφισθεί, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για ακόμα πιο αντιδραστικές ρυθμίσεις τους επόμενους μήνες με νέα εξειδικευμένα νομοσχέδια για τους δημόσιους υπάλληλους. Αν όμως το μαζικό κίνημα υποχρεώσει την κυβέρνηση να το απο­σύρει, τότε θα σταματήσει κάθε επόμενο βήμα της κυβέρνησης σε σχέση με την αντιασφαλιστική επίθεση. Ταυτόχρονα θα ανοίξει και ο δρόμος για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και για την κατάργηση των νόμων Σιούφα - Ρέππα.

Όλοι στον αγώνα αταλάντευτα

• Να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο.
• Να καταργηθούν οι αντιασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ!
• Όλοι στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις διαδηλώσεις!

Πρόγραμμα δράσης:

– 48ωρη απεργία 19 - 20 Μάρτη και νέες γενικές συνελεύσεις στις 20 Μάρτη για κλιμάκωση (η πρόταση της ΟΛΜΕ να μην είναι κάτω από 48ωρη απεργία)
– Εξουσιοδοτείται ο εκπρόσωπος της ΕΛΜΕ στη συνέλευση των προέδρων στις 15 / 3 να ψηφίσει, εφόσον υπάρξει, αγωνιστική πρόταση που θα υπερβαίνει τη 48ωρη
– Συνάντηση Επιτροπής Αγώνα στα γραφεία της ΕΛΜΕ την Παρασκευή 14 Μάρτη, στις 5 μ.μ.
– Εξορμήσεις της Επιτροπής Αγώνα στα σχολεία όλες τις επόμενες μέρες

_____________________________________________
* Πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΟΛΟΙ στους δρόμους και τις απεργίες ΤΩΡΑ

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επίθεσης φτάνει στην κορύφωσή του. Η κυβέρνηση αφού προσπάθησε να θολώσει τα νερά, αφού έβαλε όλον τον προπαγανδιστικό της μηχανισμό να μιλάει για «ήπιες αλλαγές», έδωσε τελικά στη δημοσιότητα το νομοσχέδιο. Το περιεχόμενό του είναι μία καταιγίδα αντιασφαλιστικών μέτρων:

- Μειώνονται οι συντάξεις και αυξάνονται τα όρια ηλικίας.

• Λεηλατούνται όσοι τολμήσουν να βγουν πριν την 35ετία. Για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις η ετήσια μείωση γίνεται 6%. Αν ένας εργαζόμενος συνταξιοδοτηθεί 5 χρόνια νωρίτερα τότε η σύνταξή του θα μειωθεί κατά... 30%!
• Πιέζονται όλοι να παραμείνουν στην εργασία τους περισσότερο από 35 χρόνια. Για κάθε χρόνο παραμονής στην εργασία, άνω της 35ετίας, δίνεται αύξηση 3,3% (σε μια ήδη μειούμενη σύνταξη).
• Μέσω της ενοποίησης των επικουρικών ταμείων μειώνεται σημαντικά η επικουρική σύνταξη. Από 36% του βασικού μισθού που είναι σήμερα γίνεται 20%. Ουσιαστικά εξαφανίζεται το... ΜΤΠΥ.

- Αυξάνονται τα όρια ηλικίας για τις γυναίκες με ανήλικα παιδιά και τους νέους.

- Περιορίζονται σημαντικά οι δυνατότητες για πρόωρη συνταξιοδότηση.

- Δημιουργείται ταμείο δημοσίων υπαλλήλων.

• Ενώ ως τώρα η κύρια σύνταξη των δημοσίων υπαλλήλων δινόταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, τώρα ετοιμάζουν «ταμείο δημοσίων υπαλλήλων». Επιδιώκουν έτσι να ανοίξουν το δρόμο για το τζογάρισμα των εισφορών και να αρχίσουν πάλι τις γνωστές αλχημείες και την χιλιοειπωμένη προπαγάνδα για τα προβληματικά ταμεία.

Τα μέτρα αυτά αφορούν ΟΛΟΥΣ εμάς και τα παιδιά μας.

Αν περάσουν θα δημιουργηθεί μια ακόμα σοβαρή ανατροπή στις ασφαλιστικές μας κατακτήσεις. Θα ανοίξει ο δρόμος για ακόμα πιο αντιδραστικές ρυθμίσεις τους επόμενους μήνες με νέα εξειδικευμένα νομοσχέδια για τους δημόσιους υπάλληλους.

Αν μπλοκαριστούν, τότε θα σταματήσει κάθε επόμενο βήμα της κυβέρνησης σε σχέση με την αντιασφαλιστική επίθεση. Ταυτόχρονα θα ανοίξει και ο δρόμος για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις αλλά και για την κατάργηση των νόμων Σιούφα - Ρέππα που ήδη έχουν περικόψει τις συντάξεις και έχουν αυξήσει τα όρια ηλικίας.

Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο η συνδικαλιστική ηγεσία έπαιζε ένα αξιοθρήνητο κρυφτούλι. Περίμενε τάχα τα μέτρα λες και δεν ήξερε! Η ΔΟΕ περίμενε την ΟΛΜΕ που περίμενε την ΑΔΕΔΥ που περίμενε τη ΓΣΕΕ… για να αποφασιστεί - επιτέλους - απεργία στις 19 Μάρτη. Όμως, η αγανάκτηση των εργαζομένων δεν τους αφήνει περιθώρια. Εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στη ΔΕΗ, στην Τράπεζα της Ελλάδας και αλλού βρίσκονται ήδη σε απεργιακό αναβρασμό…

Να ενωθούμε με όλους τους εργαζόμενους που αγωνίζονται:

– ΟΛΟΙ στη στάση εργασίας (Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2008, από τις 12-14 και 14-16) και στο συλλαλητήριο στη Βουλή στις 13.00. Προσυγκέντρωση των Αγωνιστικών Κινήσεων με άλλες ταξικές δυνάμεις στις 12 στην Πλ. Κλαυθμώνος.

– ΟΛΟΙ στη Γενική Συνέλευση της ΕΛΜΕ Πειραιά (Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008, ώρα 12μ., στο συγκρότημα Τζαβέλλα)

– ΟΛΟΙ στην 24ωρη πανελλαδική γενική απεργία, την Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008 και στις απεργίες που θα αποφασιστούν! ΑΜΕΣΗ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ!

Το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο δε θα περάσει!

Για τη λεγόμενη «αναπλήρωση ύλης»

Οι ηθικοί αυτουργοί ζητάνε τα ρέστα από τα θύματα της πολιτικής τους

Οι αγώνες δεν τιμωρούνται – δεν αναπληρώνονται

Αυτοί που:

• Σπρώχνουν τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς σε κινητοποιήσεις μέσω της πολιτικής τους που κάθε μέρα αμφισβητεί όλο και περισσότερο την (όση έχει απομείνει) δημόσια δωρεάν παιδεία…
• Αφήνουν τα σχολεία με χιλιάδες κενά μέχρι τα μέσα του χρόνου…
• Εκδίδουν βιβλία που όταν δεν είναι ξετσίπωτα προπαγανδιστικά φυλλάδια, βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες των μαθητών…
• Δείχνουν κάθε μέρα την απαξίωσή τους (ή το μίσος τους;) για τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, εντείνοντας τους φραγμούς στη μόρφωση και την πολιτική λιτότητας…

Αυτοί οι ίδιοι απαιτούν από τα μόνιμα θύματα (εκπαιδευτικούς και μαθητές) να βρουν τρόπο να αναπληρώσουν τη «χαμένη ύλη». Μέσω της όλο και πιο προσφιλούς (και πραξικοπηματικής) διαδικασίας των υπουργικών αποφάσεων, το ΥΠΕΠΘ εισηγείται περικοπή εκδρομών, παράταση του διδακτικού έτους, επέκταση του ωραρίου και αξιοποίηση των Σαββάτων!

Τι είναι τώρα αυτό; Είναι το γνωστό θράσος των αργόσχολων (αλλά πολύ παραγωγικών σε αντιεκπαιδευτικές ρυθμίσεις) πολιτικών στελεχών της κυβέρνησης; Όχι, συνάδελφοι. Είναι κάτι παραπάνω: Είναι προσπάθεια να τιμωρηθούν οι αγώνες και οι κινητοποιήσεις. Είναι η προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα τετελεσμένο, που στο μέλλον θα αποτελεί τροχοπέδη για το ξεκίνημα οποιουδήποτε αγώνα, αφού θα επικρέμεται (εξαρχής) η απειλή των υπερωριών, των Σαββάτων, της παράτασης του σχολικού έτους.

Στο παιχνίδι αυτό, το ΥΠΕΠΘ προσπαθεί να βάλει και τους συλλόγους γονέων, χρησιμοποιώντας τις αγωνίες των γονιών. Ομως, δεν είδαμε το υπουργείο να ρωτάει τους γονείς όταν μειώνει τους εισακτέους, όταν καταργεί τις μετεγγραφές, όταν αφήνει τα σχολεία χωρίς θέρμανση, όταν βάζει τη βάση του 10, όταν κάνει το νόμο ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Τώρα τους θυμήθηκε; Για να τους χρησιμοποιήσει στην έμμεση ποινικοποίηση των αγώνων και στην αμφισβήτηση του εργασιακού καθεστώτος των εκπαιδευτικών; Τι άλλο από προσπάθεια να στραφεί ένα μέρος της κοινωνίας ενάντια σε άλλο (ο διαβόητος «κοινωνικός αυτοματισμός») θυμίζουν οι πρακτικές αυτές;

Όμως αποκαλυπτική είναι και η στάση της ΟΛΜΕ. Παρά τις γνωστές φιοριτούρες, παρά τις όμορφες φρασούλες, η ΟΛΜΕ (στην πρόσφατη απόφασή της για το ζήτημα, http://olme-attik.att.sch.gr/files/annolme/anaplirosiylis2008.pdf) δεν μπορεί να κρύψει ότι δεν τολμά να πάρει μια ξεκάθαρη θέση. Με τα ψελλίσματα της σπέρνει τη σύγχυση και ουσιαστικά ανοίγει το δρόμο στην κυβέρνηση.

Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν πρέπει να έχει καμία ταλάντευση: Οφείλει να προστατεύσει την ίδια την ιδέα του αγώνα (και του κλάδου αλλά και των μαθητών). Οφείλει να ξεγυμνώσει την επιθετικότητα και την υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ. Και να πει καθαρά ότι οι αγώνες δεν τιμωρούνται – δεν αναπληρώνονται.

Αλλωστε, οι μαθητές γνωρίζουν ότι ο αγώνας τους έχει κόστος. Ψηφίζουν υπέρ των καταλήψεων, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, από το 1999, ο νόμος προβλέπει περικοπή σχολικών εκδρομών, εορτών, πολιτιστικών δραστηριοτήτων, μέχρι και μάθημα τα Σάββατα. Δεν πτοούνται όμως. Δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα. Στέλνουν έτσι ένα μήνυμα στην κοινωνία: «Όταν αντιστεκόμαστε δεν υπολογίζουμε το κόστος»!

Αγώνες θα συνεχίσουν να ξεσπάνε όσα αντιδραστικά αποτρεπτικά μέτρα και να πάρει η κυβέρνηση… Και θα είναι όλο και πιο έντονοι…

Καμία αναπλήρωση!
Να καταργηθεί όλο το θεσμικό πλαίσιο που ποινικοποιεί και τιμωρεί τις κινητοποιήσεις!