ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΦΡΑΓΚΑΚΗ

Καταγγέλλουμε τη δίωξη της συναδέλφου Μαρίας Φραγκάκη, διευθύντριας του 2^ου Δ.Σ. Παιανίας. Η συνάδελφος καλείται σε απολογία γιατί, όπως ισχυρίζεται ο περιφερειακός δ/ντής εκπαίδευσης κ. Κουμέντος, διέπραξε «το πειθαρχικό παράπτωμα της ατελούς εκπλήρωσης υπαλληλικού καθήκοντος», άσκησε «έγγραφη κριτική σε προϊστάμενη αρχή», έθεσε «προϋποθέσεις προκειμένου να ασκήσει το καθήκον της». Ταυτόχρονα, επιπλήττεται γιατί οι πράξεις της «καταδεικνύουν πλημμελείς ενέργειες» «καθώς δεν απευθύνεται στην αρμόδια σχολική επιτροπή, ώστε να επιλυθούν τα λειτουργικά προβλήματα της σχολικής μονάδας».

Το «έγκλημα» της Μαρίας Φραγκάκη ήταν να απαντήσει εγγράφως στην οδηγία που πήρε να εκτυπώσει με έγχρωμο μελάνι και να αναρτήσει σε εμφανές σημείο αφίσα της ευρωπαϊκής πράξης «Στήριξη των σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα», «ώστε να είναι διαθέσιμη σε κάθε έλεγχο», λέγοντας το πολύ απλό ότι το σχολείο δεν έχει χρήματα ούτε για να αγοράσει μελάνι ούτε για χαρτί ούτε για πετρέλαιο κι ότι αντιμετωπίζει οξυμμένα προβλήματα που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.

Ο περιφερειάρχης κ. Κουμέντος, γνωστός και μη εξαιρετέος κυνηγός κεφαλών εκπαιδευτικών, λειτουργώντας στα πλαίσια των εντολών του υπουργείου παιδείας και της κυβέρνησης, στέλνει σαφές μήνυμα πως όποιος αντιμιλά σε διαταγές θα τιμωρείται παραδειγματικά. Είναι φανερό πως η διοίκηση ενοχλήθηκε από τη στάση της συναδέλφου η οποία στηλιτεύει και αποκαλύπτει την υποκρισία της κυβέρνησης που διαφημίζει την άθλια πολιτική της στην εκπαίδευση, ενώ τα σχολεία δεν μπορούν να καλύψουν στοιχειωδώς τις καθημερινές τους ανάγκες. Η επικρότηση της στάσης της συναδέλφου από τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς τούς εξόργισε ακόμη περισσότερο.

Η συγκεκριμένη δίωξη αποκαλύπτει το χαρακτήρα της αξιολόγησης που δρομολογούν. Όποιος δεν υπακούει άκριτα στις εντολές της διοίκησης θα αξιολογείται κακώς και θα έχει τις ανάλογες κυρώσεις όπως απόλυση, μισθολογική και βαθμολογική καθήλωση, πρόστιμο, στέρηση θέσης και ό,τι άλλο θεωρήσουν ότι μπορεί να λειτουργήσει τρομοκρατικά. Ειδικά στους διευθυντές των σχολείων το υπουργείο στέλνει πιο συγκεκριμένο μήνυμα λέγοντας πως ο ρόλος τους για τις θέσεις που τους επέλεξαν είναι να υλοποιούν αναντίρρητα τις εντολές που παίρνουν, αν θέλουν να μην έχουν προβλήματα. Οι διευθυντές, όπως και κάθε άλλο στέλεχος εκπαίδευσης, έχουν συγκεκριμένο ρόλο να διαδραματίσουν στα πλαίσια της αξιολόγησης και πρέπει να είναι της απολύτου αρεσκείας και ελέγχου των κυβερνώντων.

Οι δεκάδες διώξεις που έχουν ασκηθεί ή βρίσκονται σε εξέλιξη αποδεικνύουν ότι διώκονται όσοι αντιδρούν, αντιστέκονται ή αντιμιλούν στη διοίκηση. Τους πρώτους που στοχεύει η αξιολόγηση που ετοιμάζουν είναι όσοι δεν υποτάσσονται στην πολιτική τους. Κυβέρνηση και τρόικα οδηγούν τη δημόσια εκπαίδευση σε πλήρη διάλυση, γι’ αυτό οι διώξεις και η τρομοκρατία των εκπαιδευτικών είναι στην ημερήσια διάταξη. Όμως, όλοι αυτοί που σήμερα στηρίζουν τη σάπια κυβέρνηση και υλοποιούν τις αποφάσεις της, λογαριάζουν χωρίς τη λαϊκή οργή. Θα κληθούν να απολογηθούν μπροστά στο λαό που έχει βγει στο προσκήνιο και παλεύει για τη ζωή του.

Καλούμε τους συναδέλφους του συλλόγου «Αλ. Δελμούζος», του οποίου μέχρι πρόσφατα η συνάδελφος ήταν ενεργό μέλος, να καταδικάσουν τις ενέργειες της διοίκησης και του υπουργείου, τη δίωξη που έχει ασκηθεί και να συμπαρασταθούν ενεργά στη συνάδελφο Μαρία Φραγκάκη. Η πολιτική της τρομοκρατίας δεν πρέπει να περάσει.

Καλούμε το Δ.Σ. του συλλόγου «Αλ. Δελμούζος» να πάρει άμεσα θέση ενάντια στη δίωξη και να στηρίξει με κάθε τρόπο τη συνάδελφο.

Καλούμε το ΔΣ της ΔΟΕ, όλα τα εκπαιδευτικά και εργασιακά σωματεία να πάρουν ανάλογες αποφάσεις καταγγελίας της δίωξης και να προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να σταματήσει.

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στη συνάδελφο Μαρία Φραγκάκη.

Απαιτούμε να σταματήσει τώρα η δίωξή της.

Η τρομοκρατία δε θα περάσει!

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2/3/2012,

ΩΡΑ 2μμ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ (Τσόχα 15-17)

                                26/2/2012

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ – ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

Κάλεσμα σε εκπαιδευτικούς, γονείς, μαθητές, εργαζόμενους και ανέργους 

του Περάματος καθώς και σε συλλογικότητες και φορείς που 

δραστηριοποιούνται στην περιοχή απηύθυνε ο «Συντονισμός ενημέρωσης και 

δράσης εκπαιδευτικών από σχολεία Κερατσινίου, Περάματος, Δραπετσώνας», 

στον οποίο συμμετέχουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις 

Εκπαιδευτικών Πειραιά.

 

Η πρωτοβουλία πάρθηκε στην κατεύθυνση συνέχισης και ενίσχυσης δράσεων 

που πραγματοποιήθηκαν λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα όταν με 

κινητοποίηση στη ΔΕΗ, η ΕΛΜΕ Πειραιά είχε απαιτήσει την άμεση 

επανασύνδεση του κομμένου ρεύματος στα σπίτια δυο μαθητών. Η Διοίκηση 

της ΔΕΗ Καμινίων είχε αρνηθεί, παρά την πολύωρη διαμαρτυρία των 

συγκεντρωμένων με αποτέλεσμα, μετά από συζήτηση να αποφασιστεί η 

ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από την ΕΛΜΕ Πειραιά για την 

επανασύνδεση του ρεύματος σε σπίτι μαθητή.

 

Οι Αγωνιστικές Κινήσεις είχαν από τότε τονίσει την ανάγκη 

πραγματοποίησης συνελεύσεων που θα συσπειρώσουν τμήματα της εργατικής 

τάξης της περιοχής με στόχο να πάρουν οι ίδιοι στα χέρια τους την 

υπόθεση της δημιουργίας ενός μαζικού δικτύου αγωνιστικής αλληλεγγύης  

καθώς και την επιβολή της κοινής δράσης όλων των αντίστοιχων 

πρωτοβουλιών ανεξάρτητα από τις διαφωνίες και ενάντια σε άγχη 

πολιτικής κεφαλαιοποίησης.

 

Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 17 Φλεβάρη στο δημαρχείο. 

Συμμετείχαν εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές και συνταξιούχοι. Επίσης 

συμμετείχαν μέλη των λαϊκών συνελεύσεων Πειραιά,  Περάματος και 

Κερατσινίου. Η συζήτηση χαρακτηρίστηκε από τη συμμετοχή όλων με 

τοποθετήσεις, ερωτήσεις, παρατηρήσεις και τη διάθεση η κουβέντα να 

οδηγήσει σε  μια τοπική κινητοποίηση η οποία θα προπαγανδιστεί ανοικτά 

στο λαό του Περάματος. Επίσης, ζητήθηκε από μια οικογένεια μαθητή η 

επανασύνδεση του κομμένου ρεύματος.

 

Για το επόμενο διάστημα έχει αποφασιστεί παρέμβαση στη λαϊκή και τις 

γειτονιές του Περάματος, τοπική κινητοποίηση και κεντρική κινητοποίηση 

στον Πειραιά σε συντονισμό με αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Η επανασύνδεση 

στο σπίτι του μαθητή έχει ήδη πραγματοποιηθεί την ώρα που γράφεται 

αυτό το κείμενο με τη συμμετοχή κόσμου από την περιοχή και την κάλυψη 

της ΕΛΜΕ.

Συγκέντρωση στον Ασπρόπυργο

Πραγματοποιήθηκε στις 8-2-12 στον Ασπρόπυργο, συγκέντρωση διαμαρτυρίας από εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, γονείς, μαθητές και πολιτικούς φορείς.

Με αφορμή τα κτιριακά προβλήματα του Δήμου Ασπροπύργου και την παράνομη παρακράτηση των χρηματοδοτήσεων των σχολείων από το Δήμο, για το διάστημα από το 2^ο εξάμηνο του 2009 έως και το 1^ο εξάμηνο του 2011,μετα από μαζικές  κοινές συσκέψεις όλων των φορέων της εκπαίδευσης, αποφασίστηκε ,πως ο μόνος δρόμος για να απαντήσουμε στην αυθαιρεσία του Δήμου,  στην αναλγησία της κυβέρνησης  και στην προσπάθεια της μετακύλισης του κόστους της εκπαίδευσης στο λαό,  καθώς και στη γενικευμένη προσπάθεια διάλυσης της δημόσιας δωρεάν παιδείας ,είναι οι αγώνες μας ,με απεργίες και διαδηλώσεις. Η Αʼ ΕΛΜΕ  Δυτ.Αττικής και ο σύλλογος εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ,προκήρυξαν 2ωρη στάση εργασίας,ώστε να μπορούν να συμμετέχουν μαζί με γονείς και μαθητές στη διαδήλωση.

Η αντίδραση από πλευράς του Δήμου ήταν απαράδεκτη. Από το Γραφείο Δημάρχου, στάλθηκε στα σχολεία ανακοίνωση που κατηγορούσε τους συμμετέχοντες στην κινητοποίηση ,και ειδικά τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών ότι προσπαθούν «Να υποβαθμίσουν τις εγκληματικές ευθύνες του αρμόδιου Υπουργείου Παιδείας, και του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων (ΟΣΚ), για το γενικότερο χάλι της Εκπαίδευσης, και να διαμορφώσουν σύγχυση, σε ό,τι αφορά στους υπεύθυνους για το κτιριακό ζήτημα των σχολείων του Ασπρόπυργου» και χαρακτήρισαν « απαράδεκτη, σε έμπνευση και μεθόδευση, επίθεση που δέχεται η πόλη , με «πολιορκητικό κριό» τη συνδικαλιστική ηγεσία των Εκπαιδευτικών»

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση ,που αγκαλιάστηκε από το σύνολο της εκπαιδευτικής  κοινότητας ,ξεκίνησε όταν οι εκπαιδευτικοί του ΕΠΑΛ Ασπ/γου το οποίο αντιμετωπίζει και το σοβαρότερο πρόβλημα ( στεγάζεται από το 2000μεχρι σήμερα  σε ένα άθλιο νοικιασμένο κτίριο ,που καμία προδιαγραφή δεν έχει  για να χαρακτηρίζεται σχολειο 250 και 350 μαθητών φέτος ),αφού επανειλημμένα είχαν κάνει προσπάθειες απευθυνόμενοι σε επίσημους φορείς και οι μαθητές είχαν προχωρήσει σε καταλήψεις ,αποφάσισαν να απευθυνθούν στη γενική τους συνέλευση. Ζήτησαν  να στηριχτούν στην προσπάθεια τους να βρεθεί λύση από τα συλλογικά τους όργανα. Από τη συνέλευση αποφασίστηκε η πλήρης συμπαράσταση και η δυναμική παρέμβαση όλων για να απαντηθεί το πρόβλημα. Το ζήτημα μπήκε και σε άλλα σχολεία. Αυτό ήταν που έφερε στην επιφάνεια τα γενικότερα  προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλα τα σχολεία .Η αντίδραση και κινητοποίηση όλων ήταν άμεση .

Ο καθένας πλέον μπορεί να συνειδητοποιήσει  μέσα από αυτά, πως η ανασύνθεση του κινήματος ,που είναι αναγκαία για να απαντηθεί η επίθεση του συστήματος, δεν θα γίνει ακολουθώντας τις αποφάσεις των ομοσπονδιών και φορέων ,αλλά θα προκύπτει συνεχώς από την ταξική και αγωνιστική συγκρότηση των εργαζομένων  στη βάση.

Κι επειδή «μια σπίθα μπορεί να ανάψει πυρκαγιά σε ολόκληρο τον κάμπο, είναι καιρός να κινηθούμε μαζί, να ξαναστήσουμε τις συλλογικότητες μας στη βάση και να γίνουμε εμείς αυτή η σπίθα.

Όταν αλλάζουν στις λέξεις σημασία...

«Οι κουκουλοφόροι αμαύρωσαν και διέλυσαν βίαια τη μεγάλη ειρηνική διαδήλωση, έκαψαν και λεηλάτησαν την Αθήνα».

Ούτε μία λέξη δεν αποδίδει την αλήθεια σ’ αυτή τη φράση που χρησιμοποιήθηκε -ολόκληρη ή σε τμήματα- κατά κόρων στα πρωτοσέλιδα και τους τίτλους ειδήσεων τις τελευταίες ώρες. Το λημματολόγιο αλλάζει κατά το δοκούν. Και στις λέξεις δίνονται νέες έννοιες, μακριά από τις αληθινές, γιατί οι ρημάδες οι αληθινές αποκαλύπτουν, συγκροτούν κίνημα, αλλάζουν συνειδήσεις, κυοφορούν μια ολόκληρη νέα κοινωνία.
Ποιοι και τι είναι οι κουκουλοφόροι; Ποιος αμαύρωσε τη διαδήλωση; Ποιος τη διέλυσε με τη βία; Τι είναι βία; Πόσο μεγάλη ήταν η συγκέντρωση; Πόσο ειρηνική ήταν; Ποιος έκαψε και λεηλάτησε τι;

Κουκούλες φοράνε εκείνοι που θέλουν να κρύψουν τα πρόσωπά τους και όχι ο λαός. Με το πρόσωπο καθαρό και την έκφραση τσιτωμένη από την απόγνωση, αντιμετώπισε κατά πρόσωπο τους τυράννους του και τις ομάδες που του ‘στειλαν για να τον διαλύσουν. Κρύβονται όσοι δεν μπορούν να μας κοιτάξουν στα μάτια και εκεί να δουν την αποφασιστικότητα που μας ανάγκασαν να νιώσουμε. Κρύβονται κι όσοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία. Κρύβονται κι όσοι βιάζονται, όσοι φουσκώνουν από μικροαστική αδημονία, αδιαφορώντας για τα δύσκολα αλλά σταθερά βήματα που κάνει πλέον ο λαός και σιγά-σιγά τους ξεπερνάει. Αυτοί κρύβονται κι όχι ο λαός...

Τη συγκέντρωση τη διέλυσε με πρωτοφανή βία το σύστημα. Επάνδρωσε τις δυνάμεις καταστολής με τόνους χημικά και πλήρη στρατιωτικό εξοπλισμό. Έπνιξε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές στα χημικά, τους στρίμωξε απ’ όλες τις πλευρές με μια δολοφονική κίνηση, συνέχισε να χτυπάει και να ψεκάζει ανθρώπους πεσμένους στο οδόστρωμα από την ασφυξία. Προσπάθησε να διαλύσει τη συγκέντρωση, λίγα λεπτά μετά το καθορισμένο ραντεβού. Ολοκληρωτικά επέλεξε να τη διαλύσει 5 ώρες μετά...

Αλλά βία δεν είναι μόνο αυτά. Έχει δίκιο η συντρόφισσα που μου μετέφερε «ένα πολύ καλό σύνθημα που γράφτηκε σ’ ένα τοίχο»: «Βία είναι να ψάχνεις για δουλειά». Συμφωνώ. Βία είναι επίσης να μην έχεις λεφτά για το σούπερ μάρκετ. Βία είναι να είσαι άστεγος στο δρόμο. Βία είναι να μην έχεις φάρμακα. Βία είναι να μην έχεις για πετρέλαιο. Να μην έχεις ασφάλιση, εκπαίδευση. Βία είναι να μην έχεις προοπτική...

Το να χαρακτηρίζει κάποιος «ειρηνική» τη συγκέντρωση της Κυριακής, είναι από τους μεγαλύτερους ευφημισμούς που μπορούν να ξεστομιστούν. Και αυτό δεν αφορά την αναρχία, τα σπασίματα και τις πυρκαγιές. Αυτά είναι στιγμιότυπα του θεάματος. Στ’ αλήθεια, πόσο «ειρηνική διάθεση» έχει ένας διαδηλωτής όταν κατεβαίνει με μοναδικό στόχο να μείνει εκεί; Ξέροντας ότι η καταστολή θα πιάσει κόκκινα; Γνωρίζοντας ότι η πολιτική επιλογή είναι να διαλυθεί με τη βία τους; Ότι θα πνιγεί, θα τσαλαπατηθεί, θα κυνηγηθεί, θα χτυπηθεί; Αυτή δεν είναι «ειρηνική διάθεση». Είναι διάθεση μάχης. Μιας πραγματικής μάχης που έδωσε ο λαός την Κυριακή και θα συνεχίσει να τη δίνει. Είναι η διάθεση της αντίστασης και του αγώνα, ενός λαού που δεν έχει πια τίποτα να χάσει. Και μέσα της περικλείει τόση μαχητικότητα και τόση προοπτική που ούτε καν να φανταστούμε δεν μπορούμε αυτό που μπορεί να γεννήσει.

Μπορεί να έχω αρχίσει να χάνω την εκτίμησή μου στην αρχιτεκτονική και τον πολιτισμό, αλλά καθόλου δεν μ’ ενδιαφέρουν τα καμμένα νεοκλασικά. Με νοιάζει περισσότερο το καμμένο μέλλον του λαού μου. Τα αποκαΐδια των δικαιωμάτων μας. Οι στάχτες της ζωής μας που θέλουν να σκορπίσουν για να μας κάνουν μια ατέλειωτη γιορτή ακόμη μεγαλύτερης κερδοφορίας του κεφαλαίου. Το πλιάτσικο στους μισθούς μας. Η λεηλασία των ονείρων και των πόθων μας.
Παρά λίγο να μας πείσουν ότι ο λαός με την αντίστασή του αποφάσισε να πεινάσει. Να χρεοκοπήσει τη χώρα του. Δεν το αποφάσισε ακόμη... Όταν ο λαός αποφασίσει να πεινάσει, θα το κάνει για τον εαυτό του, για το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του. Κι ας είναι σίγουροι ότι θα το καταλάβουν όταν έρθει εκείνη η ώρα...

Το λεξικό δεν έχει άλλες λέξεις για ν’ αλλάξουν. Το έκαναν για χρόνια ολόκληρα. Τα «χρυσά κουτάλια» που έταξε ο καπιταλισμός θαμπώσανε. Τώρα, μόνο τις σάρκες τους μπορούν να φάνε. Kαταλαβαίνουμε πια την πραγματική σημασία των λέξεων. Τι είναι και πώς κατακτιέται η προκοπή και η ευτυχία. Έξω και πέρα από το ανθρωποφάγο σύστημά τους. Όταν κρατάει ο λαός για τον εαυτό του τον πραγματικό πλούτο που παράγει με τα χέρια του.

Ε.Β.
14 Φλεβάρη 2012

Συνεχίζουμε – πιο αποφασιστικά – πιο οργανωμένα! Για απεργία διαρκείας για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού πλημμύρισαν στις 12/2 τους δρόμους των πόλεων της χώρας. Με πρωτοφανή επιμονή και αποφασιστικότητα. Με εκπληκτική αντοχή απέναντι στον πόλεμο χημικών κάθε είδους από τις δυνάμεις καταστολής του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό των διαδηλώσεων της Κυριακής είναι ότι ο κόσμος δεν είχε αυταπάτες ότι η μη ψήφιση του μνημονίου θα ήταν εύκολη υπόθεση. Γι αυτό και έφυγε (όταν και όπως έφυγε) από τις διαδηλώσεις με ψηλά το κεφάλι. Συνειδητοποιώντας το βάθος και την έκταση της μάχης που καλούμαστε να δώσουμε. Εχοντας επίγνωση ότι το μέλλον δε θα παιχτεί μια Κυριακή – μία απεργία. Από τις πλατείες και τις απεργίες του Ιούνη, στην απεργία του Οκτώβρη και από τότε στις κινητοποιήσεις των ημερών αυτών, το κίνημα κέρδισε σε ωρίμανση, σε συνειδητοποίηση, σε προοπτική. Η πορεία θα συνεχίσει να είναι δύσκολη και θα έχει πισωγυρίσματα. Ο δρόμος, όμως, της πολιτικοποίησης και της διάρκειας του αγώνα θα κερδίζει έδαφος γιατί θα είναι μονόδρομος!

Το σύστημα οπλίζεται ξανά. Στο φόντο του νέου ξεπουληματικού και βάρβαρου μνημονίου, ετοιμάζεται το αποφασιστικό μαχαίρι στις συντάξεις, η πλήρης διάλυση της περίθαλψης, οι απολύσεις στο δημόσιο (μέσω αξιολογήσεων, συγχωνεύσεων και καταργήσεων), οι νέες μειώσεις μισθών και τα λύκεια… χωρίς μαθητές (αν εφαρμοστεί το νέο εξεταστικό). Και όλα σε ένα καθεστώς καταπάτησης των στοιχειωδών ελευθεριών (στην απεργία, στη διατύπωση γνώμης, στη διαδήλωση). ΔΝΤ, ΕΕ, ντόπιο κεφάλαιο μαγειρεύουν νέες αντιδραστικές πολιτικές λύσεις. Και μετά το ΠΑΣΟΚ ξεμασκαρεύουν και τη ΝΔ.

Καμία ανάπαυλα! Πρέπει να δημιουργήσουμε από σήμερα νέες εστίες αντίστασης και αγώνα. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι 170.000 εκπαιδευτικοί μπορούμε να αποτελέσουμε καταλύτη για ένα μαζικό κίνημα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Αρκεί να τελειώνουμε με τη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια που έχουν επιβάλει οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, να τελειώνουμε με τις εικονικές «κινητοποιήσεις». Αρκεί να αποφασίσουμε ότι θα ξεκινήσουμε ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα προσπαθήσει να είναι δίπλα με όλα τα κομμάτια που χτυπιούνται και αγωνίζονται.
Στον κλάδο η μορφή αυτού του αγώνα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία. Παρά την μακρά συζήτηση για άλλες μορφές, δεν έχουμε υπόψη μας ως τώρα, κάποια άλλη που να μπορεί να συσπειρώνει πανελλαδικά τον κλάδο και να δημιουργεί πολιτικό ζήτημα στο σύστημα αλλά και (θετική) πίεση σε άλλους κλάδους και χώρους.
Ξέρουμε τις δυσκολίες. Σε αυτόν τον κόσμο ζούμε. Ωστόσο η κατάσταση είναι κρίσιμη, πολεμική. Οι σοβαρές απεργίες που έχουν γίνει στην ιστορία της ταξικής πάλης δε γίνονται μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, όπου οι εργάτες και εργαζόμενοι είναι άνετοι και με οικονομικές καβάντζες! Ούτε και τα σωματεία ήταν προετοιμασμένα για τέτοιας έκτασης απεργιακούς αγώνες. Ούτε και μπορούμε να περιμένουμε πότε (δηλαδή ποτέ!) οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ θα κλιμακώσουν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία μας.
Για την ανατροπή της πολιτικής του ξεπουλήματος και της βαρβαρότητας!
Για τη ζωή μας!
Για τις τοπικές κινητοποιήσεις
Στον Πειραιά μεθοδεύονται νέες συγχωνεύσεις σχολείων ενώ τα σχολεία είναι αντιμέτωπα με την οικονομική ασφυξία. Τα σχολεία του Περάματος είναι παγωμένα λόγω έλλειψης πετρελαίου. Και η παραπέρα αμφισβήτηση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης γνωστή. Εδώ και ένα περίπου μήνα καταθέσαμε την πρόταση για κινητοποίηση στα γραφεία του ΕΟΠΥΥ Πειραιά. Την Πέμπτη 23/2, τελικά, η ΕΛΜΕ καλεί σε διπλή κινητοποίηση για την περίθαλψη και ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων.
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
αυτές οι τοπικές κινητοποιήσεις δε γίνονται σίγουρα με τους καλύτερους όρους ούτε και αντιστοιχούν στο βάθος και στην έκταση της μάχης που πρέπει να δοθεί. Μπορούν και πρέπει όμως να αποτελέσουν εκείνα τα μικρά βήματα ενεργοποίησης και συγκρότησης του κλάδου σε επίπεδο καθημερινής δράσης. Που είναι ένα επίπεδο πολύ πιο κρίσιμο από ό,τι δείχνει…

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΜΕ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ ΩΡΑ 1 μμ. στα γραφεία του ΕΟΠΥΥ Πειραιά (Καραολή Δημητρίου και Ηρώων Πολυτεχνείου) με αίτημα «Δωρεάν και πλήρης περίθαλψη για όλους» και κατόπιν στις 2 μμ.στα γραφεία της ΔΔΕ Πειραιά με αίτημα «Καμία συγχώνευση σχολείου»

Κάλεσμα σε σύσκεψη, Πέραμα

ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΩΡΑΙΑ;

Σε μια τέτοια μαύρη κι άραχνη για όλους –αλλά πιο πολύ για τους νέους- εποχή, ποιο παράδειγμα θα ήταν ελπιδοφόρο για τους μαθητές;

Μήπως το ημερολόγιο της Άννα Φρανκ; Μήπως τα γράμματα των μελλοθανάτων έγκλειστων του ναζισμού; Μήπως τα γράμματα –από τη φυλακή- «στο γιο μου» της Έλλης Παπά; Τα παραμύθια για παιδιά που έγραφε ο Γκράμσι –πάλι από τη φυλακή- στο δικό του γιο; Τα ημερολόγια των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το κορίτσι του Ματχάουζεν-έστω- του Καμπανέλλη;

Όχι, η Πρόεδρος της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη δεν χρειάστηκε να ψάξει τόσο πολύ. Δανειζόμενη την φράση του Λ .Τρότσκι «η Ζωή είναι ωραία» κάλεσε τους μαθητές και τις μαθήτριες να πάρουν μέρος σε διαγωνισμό ζωγραφικής με θέμα τη συγκεκριμένη φράση σε ποιητικό κείμενο που έγραψε ο ίδιος στη γυναίκα «όταν την είδε στον κήπο», γνωρίζοντας «ότι θα σκοτωθεί από τους δολοφόνους του Στάλιν». Στον ίδιο κήπο προφανώς…

Μάλιστα ο διαγωνισμός φιλοδοξεί να είναι «υψηλού επιπέδου» ώστε η χώρα μας «να στείλει και πολιτικά μηνύματα», ότι «έχει έμψυχο υλικό» κλπ.

Ο αντικομουνισμός σε πλήρη διάταξη προκαλεί τη στιγμή που δολοφονείται και εκτελείται στο ικρίωμα το παρόν και το μέλλον του «έμψυχου υλικού» της χώρας, τρομοκρατείται και εκβιάζεται ο λαός, λοιδωρούνται και κατασυκοφαντούνται οι αντιστάσεις του.

Θα ανακαλύψουν –βέβαια- στους πολύ δύσκολους καιρούς που έρχονται οι νέοι και οι νέες το πόσο «ωραία είναι η ζωή» όταν αγωνίζεσαι για τη ζωή σου.

Θα συναντηθούν με τη φράση και τα έργα  του «εκτελεστή του Τρότσκι»  που αξιολογώντας τις νεολαϊστικες εξεγέρσεις στην προεπαναστατική Ρωσία τις αποκαλούσε «χελιδόνια που προαναγγέλλουν την άνοιξη».

Θα ξαναβάλει, η άνοιξη των αγώνων λαού και νεολαίας στο αραχνιασμένο ράφι και τον όψιμο αντικομμουνισμό επιπέδου της Προέδρου πασών των… σχολικών επιτροπών Πανοράματος, μαζί με  όλη αυτή τη μαυρίλα που θεωρεί πως πρέπει να ξανασηκώσει κεφάλι…

ΥΓ Αλήθεια τι κάνει η «αριστερά» στους συλλόγους εκπαιδευτικών της συγκεκριμένης περιοχής (Πυλαίας-Πανοράματος). Ή μήπως βολεύεται (και εκφράζεται) από τον αντισταλινισμό;

Φλεβάρης 2012

Ο λαός πρέπει να είναι περήφανος για τις διαδηλώσεις της Κυριακής

Συνεχίζουμε – πιο αποφασιστικά – πιο οργανωμένα!

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού πλημμύρισαν τους δρόμους των πόλεων της χώρας. Με πρωτοφανή επίμονή και αποφασιστικότητα. Με εκπληκτική αντοχή απέναντι στον πόλεμο χημικών κάθε είδους από τις δυνάμεις καταστολής του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Εξι ολόκληρες ώρες χημικών και εφόδων των ΜΑΤ και των ΔΕΛΤΑ δεν μπορούσαν να διώξουν τους διαδηλωτές από τους δρόμους. Η μυθολογία της «κοινωνίας που δεν αντιστέκεται» πήγε περίπατο…

Τα αδίστακτα ξένα (ΕΕ-ΗΠΑ-ΔΝΤ) και ντόπια αφεντικά δε δίστασαν να θυσιάσουν τη χώρα και το λαό της στο βωμό των δικών τους συμφερόντων. Ίσως να μη διστάσουν να θυσιάσουν και το αστικό πολιτικό σύστημα που τόσες δεκαετίες τους έχει υπηρετήσει. Δεν πρέπει, όμως, να υπάρχουν αυταπάτες. Είτε με κυβέρνηση τεχνοκρατών είτε με οποιαδήποτε λύση μαγειρευτεί, το σύστημα οδηγείται σε ακόμα πιο αντιδραστικές πολιτικές λύσεις.

Ο λαός όμως θα συνεχίσει την πάλη του. Δεν είναι τυχαίο ότι –παρά το ότι ψηφίστηκε το νέο μνημόνιο- φαίνεται καθαρά ότι δεν υπάρχει καμία ψυχολογία ήττας. Αλλά επίγνωση ότι πρέπει να ανεβάσουμε την πάλη μας σε κάθε επίπεδο! Επίγνωση και πείσμα!

Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό των διαδηλώσεων της Κυριακής είναι ότι ο κόσμος δεν είχε αυταπάτες ότι η μη ψήφιση του μνημονίου θα ήταν εύκολη υπόθεση. Γι αυτό και έφυγε (όταν και όπως έφυγε) από τις διαδηλώσεις με ψηλά το κεφάλι. Συνειδητοποιώντας το βάθος και την έκταση της μάχης που καλούμαστε να δώσουμε. Εχοντας επίγνωση ότι το μέλλον δε θα παιχτεί μια Κυριακή – μία απεργία. Από τις πλατείες και τις απεργίες του Ιούνη, στην απεργία του Οκτώβρη και από τότε στις κινητοποιήσεις των ημερών αυτών, το κίνημα κέρδισε σε ωρίμανση, σε συνειδητοποίηση, σε προοπτική. Η πορεία θα συνεχίσει να είναι δύσκολη και θα έχει πισωγυρίσματα. Ο δρόμος, όμως, της πολιτικοποίησης και της διάρκειας του αγώνα θα κερδίζει έδαφος γιατί θα είναι μονόδρομος!

Καμία ανάπαυλα! Πρέπει να δημιουργήσουμε από αύριο νέες εστίες αντίστασης και αγώνα. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών θα θέσουμε ξανά το επόμενο διάστημα ανοιχτά την πρότασή μας για απεργία διαρκείας με στόχο τη συνολική ανατροπή της αντιδραστικής – αντεργατικής και βάρβαρης πολιτικής, όπως την έχουμε εκφράσει από τα τέλη Γενάρη. Και θα στηρίξουμε κάθε μορφή αγωνιστικής συγκρότησης που θα εξυπηρετεί το στόχο «να πάρουμε οι εργαζόμενοι τους αγώνες στα δικά μας χέρια»!

Για την ανατροπή της πολιτικής του ξεπουλήματος και της βαρβαρότητας!

Για τη ζωή μας!

ΟΛΟΙ στην απεργία και στους δρόμους

ΟΛΟΙ στους δρόμους τις επόμενες μέρες - Ξεσηκωμός παντού!

Να σταματήσουμε το έγκλημα  και τους εγκληματίες

Να μην περάσει το νέο μνημόνιο της ιμπεριαλιστικής - καπιταλιστικής βαρβαρότητας

Πρόσκληση σε συζήτηση - Θεσσαλονίκη

 

Εμείς λέμε: Η κεντρική μετωπική απεργιακή σύγκρουση είναι μονόδρομος!Η ΟΛΜΕ τι ακριβώς λέει;

1.    Φτώχεια, προετοιμασία για απολύσεις, κατάργηση της περίθαλψης, διάλυση των εργασιακών σχέσεων – αξιολόγηση κοκ.  Αυτός ο κλοιός σφίγγει ολοένα περισσότερο γύρω από τους εργαζόμενους. Απέναντι σε όλα αυτά, με «όπλο» μια διαλυτική, αποσυγκροτητική πολιτική εισήγηση, η ΟΛΜΕ καλεί σε ένα εξίσου αποσυγκροτητικό 5μερο… (από)δράσεων. Ένα 5μερο, που, ουσιαστικά είναι μια 24ωρη απεργία, διανθισμένη με διάφορες φιοριτούρες, άλλες πολιτικά ολισθηρές (η συλλογή τροφίμων) και άλλες χωρίς καμία απολύτως πολιτική αξία (πώς σκέφτονται τα στελέχη της ΟΛΜΕ ότι θα γίνουν οι αποκλεισμοί των Διευθύνσεων, χωρίς απεργία; Πάλι ανάθεση των «αγώνων» στα ΔΣ;)!

2.    Την ίδια στιγμή, φουντώνει σε δεκάδες εργασιακούς χώρους το απεργιακό κίνημα. Εργάτες εργοστασίων, εργαζόμενοι σε εταιρίες, εργαζόμενοι στον τύπο απεργούν για πολλές βδομάδες για να κερδίσουν το δίκιο τους. Για να ανασχεθούν οι απολύσεις, για να ανατρέψουν την εκ περιτροπής εργασία, για να διεκδικήσουν δεδουλευμένα μηνών, για να υπερασπίσουν τις συλλογικές συμβάσεις. Καμία από αυτές τις απεργίες δε γίνεται μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, σε καμία από τις απεργίες αυτές οι εργάτες και εργαζόμενοι δεν είναι άνετοι και με οικονομικές καβάντζες! Ούτε και τα σωματεία τους ήταν προετοιμασμένα για τέτοιας έκτασης απεργιακούς αγώνες.

3.    Πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι 170.000 εκπαιδευτικοί –σε καθημερινή επαφή με τα παιδιά του λαού- μπορούμε να αποτελέσουμε τον καταλύτη για ένα μαζικό κίνημα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Αρκεί να τελειώνουμε με τη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια που έχουν επιβάλει οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, να τελειώνουμε με τις εικονικές «κινητοποιήσεις». Αρκεί να αποφασίσουμε ότι θα ξεκινήσουμε ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα προσπαθήσει να είναι δίπλα με όλα τα κομμάτια που χτυπιούνται και αγωνίζονται.

4.    Στον κλάδο η μορφή αυτού του αγώνα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία. Παρά την μακρά συζήτηση για άλλες μορφές, δεν έχουμε υπόψη μας ως τώρα, κάποια άλλη που να μπορεί να συσπειρώνει πανελλαδικά τον κλάδο και να δημιουργεί πολιτικό ζήτημα στο σύστημα αλλά και (θετική) πίεση σε άλλους κλάδους και χώρους.

5.    Η αναφορά στην ανάγκη για «διακλαδικό» αγώνα, για «ευρύτερο ξεσηκωμό» (με ότι φαντάζεται κανείς με αυτό) είναι βέβαια σωστή. Στις δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς στον κλάδο, στο σ.κ., στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να παλευτεί μια τέτοια ανάγκη έμπρακτα: Να ξεκινήσουν κάποια αισθητά βήματα από έναν κλάδο! Αλλιώς η επίκληση της αναγκαιότητας του «ευρύτερου αγώνα» γίνεται άλλοθι για την αδράνεια του κάθε κλάδου –χώρου , άλλοθι για «γενικευμένη υποταγή». Ας σκεφτεί ο καθένας τι τοπίο θα διαμόρφωνε-στις σημερινές άγριες και εύφλεκτες συνθήκες- το ξεκίνημα (από έναν κλάδο των 170.000 εργαζομένων όπως οι Εκπαιδευτικοί) μιας απεργιακής πάλης που θα δηλώνει και θα δείχνει ότι πάει για να τραβήξει. Δεν θα πρόκειται βέβαια για μια προσπάθεια στρωμένη με «ρόδα», χωρίς πιέσεις, ζόρια και αμφιβολίες. Αλλά αν ξεκινάς μια προσπάθεια που θέλει να συγκρουστεί συνολικά με Μνημόνια και επίθεση, μπορεί να γίνει αλλιώς;

6.    Οι κάθε λογής ζυμώσεις-συζητήσεις σε σχολεία, συλλόγους διδασκόντων, επιτροπές, ΕΛΜΕ κλπ, θα εκφυλίζονται σε γκρίνια, άγχος και θα ανατροφοδοτούν την άνωθεν καλλιεργούμενη ηττοπάθεια και υποταγή, αν δε δένονται στην κατεύθυνση «απεργιακός αγώνας με διάρκεια τώρα». Οι πολλαπλές ταλαντεύσεις των συναδέλφων ποια άλλη (τελικά) πολιτική ερμηνεία έχουν από την έλλειψη μιας ισχυρής κεντρικής κατεύθυνσης μαζικής πάλης στον κλάδο και γενικότερα;

7.    Η ανασύνθεση του κινήματος, που είναι αναγκαία, είναι φανερό πως δεν πρόκειται να γίνει με γραμμικό και «κανονικό» τρόπο. Δεν θα γίνει χωρίς ρήξεις και συγκρούσεις εντός του σ.κ., των όρων λειτουργίας του, των «εθίμων» του. Το σύνθημα «οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο», δεν θα γίνει με αποφάσεις των ΔΣ των Ομοσπονδιών, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Κι αν συγκυριακά αυτό κάποια στιγμή «προκύπτει», δεν θα «προκύψει» ποτέ η ταξική και αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος στη βάση τέτοιων αποφάσεων.

8.    Καλούμε, λοιπόν, τους συναδέλφους να αγνοήσουν την «απόδραση» της ΟΛΜΕ και να μαζικοποιήσουν τις γενικές συνελεύσεις οικοδομώντας την από τα κάτω πάλη μας. Και προτείνουμε συγκεκριμένα  να παλέψουμε ώστε οι  ΕΛΜΕ να αποφασίσουν  απεργιακό  αγώνα με διάρκεια. Με αυτή την απόφαση ως αδιαπραγμάτευτη και δεδομένη βάση, να προτείνεται-αναδεικνύεται η ανάγκη-κάλεσμα-στόχος διακλαδικού και ευρύτερου αγώνα. Το κύριο δεν είναι  η μορφή του ξεκινήματος, που θα μπορούσε να είναι πχ 48ωρη κάθε εβδομάδα. Αλλά είναι φανερό πως μια απόφαση απεργίας 1ή και 2 ημερών που δεν θα δηλώνει ταυτόχρονα απόφαση συνέχειας και προοπτικής δεν πρόκειται να συσπειρώσει, να τραβήξει κόσμο, να βάλει ισχυρά το πραγματικό δίλλημα «αγώνας ή μας ρημάζουν».

9.    Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι όσες ΕΛΜΕ υπάρξουν που θέλουν να κινηθούν σε αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει στη ΓΣ των προέδρων να  παλέψουν με κάθε τρόπο για να υπάρξει συνέχεια σε αυτή την προσπάθεια. Με απαίτηση να οριστεί από τις 4/2 νέα ΓΣ προέδρων. Να εκδοθεί κοινή τους ανακοίνωση-ανοιχτό γράμμα προς όλους τους συναδέλφους, αλλά και προς άλλους κλάδους και σωματεία.

Όπως διαβάσαμε και κάπου, «δε νικάει αυτός που έχει δίκιο, αλλά αυτός που αγωνίζεται γι’ αυτό»! Ο αντίπαλος έχει αλαζονεία αλλά και πολλές αντιφάσεις. Φυσικά θέλει να εμφανίζεται «πανίσχυρος». Θα τον διαψεύσουμε;

Φανή Ζυμβρακάκη, Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Γεωργία Θάνου, ΕΛΜΕ Χανίων
Γιάννης Καταλαγαριαννάκης, ΕΛΜΕ Ηρακλείου
Γιάννης Κελεσίδης, πρόεδρος ΕΛΜΕ Σάμου
Αφροδίτη Κοτσυφάκη, Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Κώστας Μιχαλάκης, ΕΛΜΕ Μαγνησίας
Νίκος Παπαβασιλείου, Γραμματέας ΕΛΜΕ Σάμου
Ουρανία Σταυρακάκη, Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής
Αλέξης Φυτσιλής, πρόεδρος ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Παναγιώτης Χουντής, ΕΛΜΕ Πειραιά